Klimaatverandering

Neoliberale EU probeert klimaatdoelen te halen

Onderhandelaars van de Europese Commissie, het Europees Parlement en de Raad hebben donderdag 14 juni een akkoord bereikt over het gebruik van hernieuwbare energie in Europa.

De afspraak maakt onderdeel uit van het pakket ‘Schone energie voor alle Europeanen’. Het pakket bevat acht wetsvoorstellen die het aandeel zon, wind of biomassa op de totale energiebehoefte moet vergroten naar 32 procent.

07003236-5751-40fb-b34c-a8b64d5346b1jpg

Het akkoord staat vol met neoliberale 'oplossingen' tegen de verandering van het klimaat. De Spaanse eurocommissaris voor Klimaat Miguel Arias Cañete (Partido Popular): "Deze nieuwe ambitie zal ons helpen onze doelstellingen van het Klimaatakkoord van Parijs te halen en zal zich vertalen in meer banen, lagere energierekeningen voor consumenten en minder invoer van energie. Ik ben in het bijzonder verheugd over de nieuwe Europese doelstelling van 32 procent. Het bindende karakter van het doel zal de beleggers ook extra zekerheid bieden.”

images 1jpg

Het grote probleem voor het klimaat is dat we in een kapitalistische maatschappij leven, waar het streven naar ongeremde economische groei en winst alle andere problemen op de achtergrond plaatst, ten koste van de overgrote meerderheid van de bevolking. Kapitalistische regeringen hebben laten zien dat ze niet bereid en niet in staat zijn om de oorzaken en gevolgen van de wereldwijde klimaatverandering aan te pakken.
De recente akkoorden van Parijs hebben aangetoond dat kapitalisten alleen bereid zijn om tandeloze voorschriften in te voeren waardoor vervuilers door kunnen gaan met het vernietigen van de planeet.

Een goed voorbeeld van het ontwikkelen van een ecologisch duurzame samenleving, geeft het socialistische Cuba. Onlangs werd Cuba door de World Wildlife Foundation uitgeroepen tot het land met de beste ecologische voetafdrukindex in de wereld. De index meet het niveau van menselijke ontwikkeling in relatie tot de ecologische voetafdruk van verschillende landen. De ecologische voetafdruk (ook mondiale voetafdruk of kortweg voetafdruk) voor een bepaald jaar is een getal dat weergeeft hoeveel biologisch productieve grond- en wateroppervlakte een bepaalde bevolkingsgroep in dat jaar gebruikt om zijn consumptieniveau te kunnen handhaven en zijn afvalproductie te kunnen verwerken. Het gaat om een hypothetisch getal, gemeten in mondiale hectares.

Cuba heeft een uitstekende sociale en economische ontwikkeling, vergezeld van een kleine ecologische voetafdruk per hoofd van de bevolking.
Dit staat in contrast met de kapitalistische landen van Noord-Amerika en Europa, van wie de ecologische voetafdrukken objectief onhoudbaar zijn. Cuba kan de kleine ecologische voetafdruk om een aantal redenen realiseren. Allereerst uit noodzaak: Cuba gaat al decennia lang gebukt onder een immorele blokkade van de regering van de Verenigde Staten. Het gevolg is dat de socialistische regering het meeste doet voor haar inwoners met een minimum aan middelen. Cuba voert dit beleid ook omdat het prioriteit geeft aan de behoeften van mens en milieu boven winst. Dit in schril contrast met de VS en de EU. Er is een bijna onbeperkte aantal problemen die moeten worden aangepakt en opgelost, waaronder klimaatverandering. Het kapitalisme zal de meeste van deze problemen niet eens agenderen, laat staan dat het begint met het oplossen ervan.

Wat nodig is is het belang van mensen en het milieu boven de winst te plaatsen en niet andersom. Daarvoor hebben we socialisme nodig!