red-linepng

Klimaatverandering

De grootste bedreiging voor ons voortbestaan

De klok tikt door

De enorme gevaren van de snelle klimaatverandering en de bijbehorende ecologische verwoesting moeten worden omgekeerd.

Met de huidige kapitalistische productiewijze en uitstoot, zal de klimaatverandering verder uit de hand lopen. Daardoor zullen de gemiddelde mondiale temperaturen zo hoog oplopen dat er een periode van onomkeerbare milieucrisis ontstaat tijdens het leven van veel mensen die vandaag leven.

De versnelde problemen zijn nu al zichtbaar en voelbaar: het smelten van Noordpool- en Antarctisch ijs, verdwijnende gletsjers, verwoestende droogte, uitsterven van soorten, verzuring van de oceaan, maar ook buitengewone langdurige regenval en intensieve sneeuwval. Als tegenargument voor al deze veranderingen wordt gesteld dat het klimaat altijd aan verandering onderhevig is. Maar die veranderingen betreffen tienduizenden jaren. 
De veranderingen die we nu waarnemen voltrekken zich in een duizelingwekkend tempo.

Er zijn nog andere ernstige milieucrises die ernstige bedreigingen vormen: verontreiniging van lucht, verontreiniging van drinkwater die door miljoenen mensen wordt gebruikt, grootschalige vernietiging van bossen en biodiversiteit, aantasting van de bodem en de landbouwgronden in de wereld.

De rijken zullen hun geld gebruiken om aan de gevolgen te ontsnappen. Werkende mensen en de armen zullen worden achtergelaten om te lijden.

De ontwikkelingslanden in Afrika, Azië en Latijns-Amerika, die verantwoordelijk zijn voor een kleine fractie van de wereldwijde uitstoot, zullen de ergste gevolgen ondervinden!

De aanval op de ecologie van de aarde wordt veroorzaakt door het kapitalisme, het systeem dat bijna elke hoek van de wereld domineert, een systeem dat in strijd is met duurzaamheid van het milieu.

De belangrijkste drijfveer van het kapitalisme is de eindeloze uitbreiding van winsten en rijkdom voor bedrijven, ongeacht de grenzen van het milieu.

Voor het kapitalisme is het milieu niet de plaats waar mensen samen moeten leven met de andere soorten van de aarde, maar een plaats die kan worden uitgebuit in het proces van extreme economische groei en het behalen van winst.

Het wordt elke dag duidelijker dat het kapitalistisch systeem de grootste barrière is om de crisis op te lossen.

Socialisme is het alternatief. Socialisme vertegenwoordigt een toekomst waarin werknemers de politieke en economische macht hebben weggenomen van een handvol miljardairs en middelen inzetten volgens een plan voor wat de samenleving nodig heeft. Socialisme betekent het organiseren van de economie, investeren in en implementeren van reeds bestaande technologieën om snel te streven naar het einde van het gebruik van fossiele brandstoffen.

Vandaag, in deze urgente periode in de menselijke geschiedenis, moeten we vechten om de planeet leefbaar te houden! 

De oplossingen zijn er! De ecologische en socialistische transformatie van de samenleving is mogelijk!


GdPheY5A1rjR3nPLQ6ojV1moUVQjpg



1 MEI VIERINGEN IN VENEZUELA EN CUBA

Duizenden Venezolanen zullen vandaag in de straten van Caracas naast de viering van de eerste mei ook de Bolivariaanse regering van president Nicolas Maduro verdedigen. Ze strijden tegen de rechtse ongekozen 'interim president' Juan Guaido die opnieuw probeert om de Bolivariaanse regering omver te werpen.

Ze verwerpen een door de VS gesteunde marionettenpresident en regering die hun land zal verkopen aan Amerikaanse bedrijven die de politieke en economische macht misbruiken. Ze verwerpen de leugens van de neoliberale media.


59039643_1975691362553653_1645075776921403392_njpg

Progressieve, anti-oorlogs- en anti-koloniale krachten in de wereld hebben de plicht en verantwoordelijkheid om zich te verzetten tegen de inmenging van de Amerikaanse regering in het politieke en economische leven van Venezuela. Dit is het moment om iets te zeggen! Vanuit Den Haag blijft het opnieuw stil als het om Venezuela gaat. 

Geen enkel kamerlid durft of wil vragen te stellen over de agressieve buitenland politiek van de Verenigde Staten en de illegale activiteiten van Juan Guaido.

Alleen de Venezolanen en niet de Amerikaanse regering, hebben het recht om de leiders van Venezuela, zijn systemen en zijn toekomst te bepalen!


In Cuba is een massale 1 mei parade gehouden

Ruim1.425 internationale gasten en vrienden van Cuba uit meer dan honderd landen en 140 vakbondsorganisaties, vergezelden Cubaanse arbeiders op deze internationale dag van proletarische solidariteit.

Cubaanse arbeiders betuigden hun steun aan de internationale beweging voor de vrijheid van de Braziliaanse leider, Luiz Inácio Lula da Silva, voor respect voor de progressieve regeringen van Latijns-Amerika, en voor de constitutionele regering van Venezuela en haar president Nicolás Maduro.

f0136121jpg

De Cubaanse president Miguel Díaz-Canel benadrukt een 'stevig en revolutionair antwoord te bieden op de uitspraken vol bedreigingen, provocaties, leugens en laster van het Yankee-imperium. Cuba bevestigt dat we vrij, soeverein, onafhankelijk en socialistisch zijn. '


Neoliberale media blokkade Venezuela doorbroken

Grayzone toont politieke werkelijkheid in Caracas

door Sicco Roorda

De neoliberale media hebben de afgelopen weken onafgebroken geprobeerd de rechtmatige regering van president Maduro te ondermijnen. Daarbij schroomt men niet om de werkelijkheid te verdraaien en de socialistische regering in diskrediet te brengen.  Het heeft allemaal nog weinig met journalistiek te maken. De verslagen van de zogenaamde correspondenten zijn zo eenzijdig en pro-Amerikaans dat er sprake is van een media blokkade richting de regering van president Maduro. De onafhankelijke
nieuwswebsite  The Grayzone is naar Caracas afgereisd en geeft een volkomen andere berichtgeving dan die van de neoliberale media. 


Neoliberale media negeren massale pro-Maduro betogingen

door Sicco Roorda

Op 2 februari werd ter ondersteuning van de Venezolaanse regering en haar democratisch gekozen president Nicolás Maduro een massale betoging gehouden in Caracas de hoofdstad van Venezuela. De massale betoging ter ondersteuning voor Maduro geeft aan dat de Venezolaanse bevolking in overgrote meerderheid de plannen verwerpt van de door de VS gesteunde regimeverandering en hun steun voor Juan Guaidó.

Tot twee weken geleden was Guaidó vrijwel niet bekend bij de hele Venezolaanse bevolking. Opmerkelijk is dat de grote mediakanalen in de Verenigde Staten pro-Maduro-betoging volledig hebben genegeerd, terwijl ze alleen de door de oppositie georganiseerd betogingen noemden. Ook in Nederland repte bijvoorbeeld de NOS bij monde van correspondent Marc Bessems met geen woord over de massale steunbetuigingen voor de democratisch gekozen regering.

De betoging vond plaats ter gelegenheid dat het 20-jarig jubileum dat Hugo Chávez voor het eerst werd ingehuldigd als president van Venezuela.

Chávez was enorm populair bij de arm en onderdrukte arbeidersklasse van Venezuela. Zijn presidentschap markeerde het begin van de Bolivariaanse revolutie - het proces van sociale transformatie dat Venezuela op weg naar het socialisme heeft gezet. Chavez stelde in 1998 een nieuwe grondwet op die na een volksstemming werd geratificeerd door een overweldigende meerderheid. De Bolivariaanse in Venezuela boekte grote winst bij het elimineren van analfabetisme en het verschaffen van meer dan 2,5 miljoen huizen aan de armen tegen weinig of geen kosten.

Maar de VS waren tegen de veranderingen die door de Bolivariaanse revolutie werden doorgevoerd. Op 11 april 2002 werd Chávez gevangen genomen in een door de VS gesteunde staatsgreep. Met een ongekende volkssteun werd hij twee dagen later weer aan de macht gebracht. Sindsdien hebben de VS een agressieve campagne gevoerd in de vorm van een economische oorlog, sancties en militaire bedreigingen tegen de socialistische regering.

Op zaterdag 2 februari 2019 bracht een massale betoging een militante en verenigde menigte samen van honderdduizenden Venezolanen, niet alleen in Caracas, maar in heel Venezuela.

Foto's op sociale media tonen tienduizenden menseng op de drie belangrijke wegen in Caracas. Op 1 februari werden ook belangrijke pro-regerings betogingen gehouden in Maturín, Monagas, Guanare, Valencia en Cúa.


Four-rallies-for-Maduro-Feb-1jpg

Er zijn ook over de hele wereld solidariteitsacties geweest met Venezuela. De ANSWER Coalitie, samen met een breed scala van Amerikaanse progressieve, anti-oorlog, anti-imperialisten en groepen ten gunste van de Venezolaanse soevereiniteit, pleiten voor een nationale mars voor het Witte Huis op zaterdag 16 maart . Ze eisen dat de VS de zich niet langer bemoeit met de binnenlandse aangelegenheden van Venezuela: No Coup, No Sanctions en No US Intervention and War.

_1549308589jpg


De neoliberale media in dienst van het Amerikaanse imperium

De bedoeling van de censuur tegen het sentiment van de pro-Madurobetogingen is om het idee te geven dat de Amerikaanse regering, Canada en Europese machten spreken voor het Venezolaanse volk bij het zoeken naar de omverwerping van president Maduro.

Maar dit is een totale leugen en manipulatie van de feiten die gepaard gaat met de politieke manipulatie door de VS en zijn bondgenoten.

De grote kranten waaronder de New York Times, Washington Post, Los Angeles Times, The Miami Herald en anderen geven nauwelijks, of geen, melding van de pro-regering betogingen. Hetzelfde geldt voor CNN, Fox News, MSNBC en andere nieuwsuitzendingen op televisie. Nationale publieke radio is evenzeer medeplichtig aan het verdraaien van de realiteit. Het hoofdartikel over Venezuela in de New York Times op 3 februari getiteld "Venezolanen tegen Maduro Pour Into Streets for Day of Protests" negeerde de massale pro-Maduro-betogingen. In Nederland bedient o.a. Latijns-Amerika correspondent Marc Bessems zich van dezelfde methoden.

De zelfcensuur van de media strekt zich ook uit over de sociale media. Vorige week werd onthuld dat Twitter duizenden accounts had verwijderd die het bedrijf identificeerde als "deelnemen aan een door de staat gesteunde invloedcampagne" ter ondersteuning van Venezuela.

Facebook werd bekritiseerd vanwege zijn poging om een artikel van een belangrijk nieuwscentrum in Cuba te labelen, "Venezuela is niet de enige" als spam en blokkeert het delen op zijn platform.

Op 2 Februari verklaarde Maduro dat er nieuwe parlementsverkiezingen zullen worden gehouden. "Willen zij verkiezingen? We zullen een parlementsverkiezing houden." Maduro twijfelt ook de bedoelingen van de oppositie nadat zijn herhaalde pogingen om te praten werden afgewezen door te zeggen:" We zijn voor een dialoog en ze verwerpen de dialoog. Als je de dialoog afwijst, waar ben je dan voor? Oorlog?" Maduro zei dat de regering vrede wil en bereidt al haar strijdkrachten voor om de vrede te verdedigen.

Er is een reden voor zijn opmerking. De Amerikaanse regering heeft een militaire optie niet uitgesloten. In een interview met Face the Nation, werd aan Trump gevraagd of hij militair geweld wil gebruiken. Trump antwoordde: "Wel, ik wil dat niet zeggen, maar het is zeker iets dat op de - het is een optie."

Guaidó zelf heeft geweigerd de steun voor een Amerikaanse invasie in zijn eigen land uit te sluiten. Toen hij sprak met Christiane Amanpour van CNN, zei hij dat hij "dankbaar" was voor de steun van Donald Trump en dat hij "ongeacht welke druk nodig is" zou accepteren, verwijzend naar Amerikaanse militaire steun.

6eeb89a2999b9771b638e6b4060566e9jpg


De schizofrene houding van Syriza over Venezuela

door Sicco Roorda

De Griekse regeringspartij Syriza steunt het gemeenschappelijk beleid van de Europese Unie om president Maduro van Venezuela te dwingen nieuwe presidentsverkiezingen uit te schrijven.

De Griekse minister van Buitenlandse Zaken Giorgos Katrougalos benadrukte dat Griekenland het beleid over Venezuela steunt en opkomt voor de EU waarden van democratie, mensenrechten en verzorgingsstaat.

Tegelijkertijd steunt regeringspartij Syriza de juridisch gekozen president Maduro. Met deze tweeslachtige houding heeft Syriza zich definitief in het kamp van de sociaaldemocratie geplaatst. Enerzijds probeert de partij het 'linkse' imago op te poetsen, terwijl anderzijds het imperialistische beleid van de VS en de EU wordt onderschreven.

1420567974_034019_1420569266_noticia_normaljpg

Het is niet de eerste keer dat Syriza blijk geeft van sociaaldemocratische sentimenten. In 2015 moest minister van financien Yanis Varoufakis aftreden. Ondanks dat na een referendum 61% van de Grieken tegen de door de geldschieters beoogde maatregelen stemden, legde Syriza de uitslag naast zich neer en volgde de neoliberale koers van de Europese Unie.


Hoe de Amerikaanse regering Juan Guaidó creëerde

door Dan Cohen en Max Blumenthal

1jpg

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd door The Grayzone


Vóór 22 januari hadden minder dan één op de vijf Venezolanen gehoord van Juan Guaidó. Slechts een paar maanden geleden was de 35-jarige Guaidó lid van een marginale extreem-rechtse groep die nauw verbonden was met de gruwelijke daden van straatgeweld. Zelfs in zijn eigen partij was Guaidó een middelmatige politicus in de door de oppositie gedomineerde Nationale Vergadering.

Na een telefoontje van de Amerikaanse vice-president Mike Pence riep Guaidó zichzelf uit tot president van Venezuela. De door de VS geselecteerde 'leider' werd onmiddellijk door president Trump erkent en. geleid naar het internationale toneel als de nieuwe president van Venezuela.

In navolging van de consensus in Washington begroette de redactie van de New York Times Guaidó als een "geloofwaardige rivaal" tegen president Maduro die met een "verfrissende stijl en visie het land verder vooruit kon helpen".

De redactie van Bloomberg News applaudisseerde omdat hij "herstel van de democratie" zou bewerkstelligen en de Wall Street Journal verklaarde hem "een nieuwe democratische leider".

Ondertussen erkende Canada, talrijke Europese naties, Israël, en het blok van rechtse Latijns-Amerikaanse regeringen bekend als de Lima Group, Guaidó als de legitieme leider van Venezuela.

Hoewel Guaidó vanuit het niets leek te zijn ontstaan, was hij in werkelijkheid het product van de elite van de regime wisselfabrieken van de Amerikaanse overheid.

Uit een kader van rechtse studentenactivisten, was Guaidó geselecteerd om de socialistisch georiënteerde regering van Venezuela te ondermijnen, het land te destabiliseren en op een dag de macht te grijpen.

Hoewel hij een onbekende figuur in de Venezolaanse politiek was, had hij jarenlang rustig blijk gegeven van zijn waardigheid in de machtszones van Washington.

"Juan Guaidó is een personage dat is gemaakt voor deze omstandigheid," vertelt Marco Teruggi, een Argentijnse socioloog en toonaangevende kroniekschrijver van de Venezolaanse politiek, aan de Grayzone. "Het is de logica van een laboratorium - Guaidó is als een mengeling van verschillende elementen die een personage creëren dat, in alle eerlijkheid, heen en weer schommelt tussen lachwekkend en zorgwekkend."

Diego Sequera, een Venezolaanse journalist en schrijver voor de onderzoeksafdeling, Mision Verdad, is het daar mee eens: "Guaidó is populairder buiten Venezuela dan binnen, vooral in de elite Ivy League- en Washington-kringen," zei Sequera tegen de Grayzone: "Hij is een bekend personage daar, is voorspelbaar rechts, en wordt beschouwd als loyaal aan het programma. "

Terwijl Guaidó wordt verkocht als het gezicht van democratisch herstel, bracht hij zijn carrière door in de meest gewelddadige factie van de meest radicale oppositiepartij van Venezuela, en positioneerde hij zichzelf in de voorhoede van de ene destabilisatie campagne na de andere.

Zijn partij is op grote schaal in diskrediet gebracht in Venezuela en wordt gedeeltelijk verantwoordelijk gehouden voor het fragmenteren van een sterk verzwakte oppositie.

"'Deze radicale leiders hebben niet meer dan 20 procent in de opiniepeilingen', schreef Luis Vicente León, de toonaangevende enquêteur van Venezuela. Volgens Leon blijft Guaidó's partij geïsoleerd omdat de meerderheid van de bevolking "geen oorlog wil. 'Wat ze willen is een oplossing.' "

Maar dit is precies waarom Guaidó werd gekozen door Washington: hij wordt niet geacht Venezuela naar de democratie te leiden, maar om een land in te laten storten dat de afgelopen twintig jaar een bolwerk van verzet tegen de Amerikaanse hegemonie is geweest. Zijn onwaarschijnlijke stijging is het hoogtepunt van een twee decennia lang project om een robuust socialistisch experiment te vernietigen.


Richten op de "trojka van tirannie"

Sinds de verkiezingsoverwinning van Hugo Chavez in 1998 hebben de Verenigde Staten ernaar gestreefd de controle over Venezuela en zijn enorme oliereserves te herstellen

De socialistische programma's van Chavez hebben de rijkdommen van het land herverdeeld en miljoenen uit de armoede geholpen, maar ze verdienden hem ook een doelwit op zijn rug. In 2002 verdrong Venezuela's rechtse oppositie hem kort met Amerikaanse steun en erkenning voordat het leger zijn presidentschap herstelde na een massale volksmobilisatie.

Tijdens de termijnen van de Amerikaanse presidenten George W. Bush en Barack Obama overleefde Chavez talrijke moordaanslagen. In 2013 overleed hij aan kanker. Zijn opvolger, Nicolas Maduro, heeft drie pogingen tot moord overleefd .

De regering Trump plaatse Venezuela onmiddellijk in de top van de regeringsdoelstelling van het regime in Washington, waardoor het de leider van een "trojka van tirannie" werd.

Vorig jaar probeerde het nationale veiligheidsteam van Trump leden van de militaire top te rekruteren om een militaire junta te besturen, maar die poging faalde. Volgens de Venezolaanse regering waren de VS ook betrokken bij een complot met de codenaam Operation Constitution om Maduro te vangen in het presidentieel paleis van Miraflores en een andere operatie Operatie Armageddon om hem te vermoorden tijdens een militaire parade in juli 2017. Iets meer dan een jaar later trachtten verbannen oppositieleiders Maduro te doden met dronebommen tijdens een militaire parade in Caracas.

Meer dan een decennium voor deze intriges werd een groep rechtse oppositiestudenten met de hand geselecteerd en verzorgd door een door de elite, door de VS gefinancierde training voor verandering van regime om de Venezolaanse regering omver te werpen en de neoliberale orde te herstellen.

Op 5 oktober 2005 arriveerden vijf Venezolaanse 'studentenleiders' in Belgrado, Servië, om de training voor een opstand te beginnen , met de populariteit van Chávez op zijn hoogtepunt en zijn regering die ingrijpende socialistische programma’s ging uitvoeren.

De studenten waren aangekomen uit Venezuela op uitnodiging van het Center for Applied Non-Violent Action and Strategies (CANVAS). Deze groep wordt grotendeels gefinancierd door de National Endowment for Democracy , CIA-gelieerd, die fungeert als de belangrijkste tak van de Amerikaanse regering voor het bevorderen van regimeverandering; zoals ook het International Republican Institute en het National Democratic Institute for International Affairs. Volgens gelekte interne e-mails van Stratfor, heeft CANVAS ook CIA-financiering en training ontvangen tijdens de anti-Milosevic-strijd van 1999/2000."

CANVAS is een spin-off van OTPOR, een Servische protestgroep opgericht door Srdja Popovic in 1998 aan de Universiteit van Belgrado. OTPOR, wat 'verzet' betekent in het Servisch, was de studentengroep die internationale bekendheid verwierf, ook op Hollywood-niveau, door de protesten te mobiliseren die uiteindelijk Slobodan Milosevic ten val brachten.

Deze kleine cel van specialisten op het gebied van regimechange werkte volgens de theorieën van wijlen Gene Sharp, de zogenaamde 'Clausewitz of non-violent struggle'. Sharp had met een voormalige analist van het Defence Intelligence Agency (DIA), kolonel Robert Helvey , samengewerkt om een strategische blauwdruk daarvoor te ontwerpen.

OTPOR werd gesteund door de National Endowment for Democracy, USAID en Sharp's Albert Einstein Institute. Sinisa Sikman, een van de belangrijkste trainers van OTPOR, zei ooit dat de groep zelfs directe CIA-financiering ontving.

Volgens een gelekte e-mail van een medewerker van Stratfor, na het afzetten van Milosevic, groeide OTPOR door en zo ontstond CANVAS. Met andere woorden: een export-anti-revolutie groep die de kiem legden in tal van omwentelingen. Ze zijn nog steeds verslaafd aan Amerikaanse financiering en gaan in principe over de wereld om dictators en autocratische regeringen ten val te brengen (degenen die de VS niet leuk vinden;).

Stratfor onthulde dat CANVAS in 2005 "zijn aandacht verlegde naar Venezuela", na het trainen van oppositiebewegingen die pro-NAVO-regimechangeoperaties in Oost-Europa leidden.

Tijdens het volgen van het CANVAS-trainingsprogramma, schetste Stratfor zijn revolutionaire agenda in opvallend botte taal: "Succes is absoluut niet gegarandeerd, en studentenbewegingen staan nog maar aan het begin van wat een jarenlange inspanning zou kunnen zijn om een revolutie in Venezuela teweeg te brengen, maar de trainers zelf zijn de mensen die hun tanden hebben gezet in de 'Butcher of the Balkans.'Ze hebben byzondere vaardigheden. Als je ziet dat studenten van vijf Venezolaanse universiteiten simultaan demonstraties houden, weet je dat de training voorbij is en het echte werk is begonnen. "

Het "echte werk" begon twee jaar later, in 2007, toen Guaidó afstudeerde aan de Andrés Bello Katholieke Universiteit van Caracas. Hij verhuisde naar Washington en schreef zich in bij de George Washington University voor een bestuur en politiek management programma, onder de voogdij van de Venezolaanse econoom Luis Enrique Berrizbeitia, een van de beste Latijns-Amerikaanse neoliberale economen. Berrizbeitia is een voormalig directeur van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) die meer dan een decennium in de Venezolaanse energiesector werkte, onder het oude oligarchische regime dat door Chávez was verdreven.

Dat jaar hielp Guaidó bij het leiden van anti-regerings rally's nadat de Venezolaanse regering had geweigerd de licentie van Radio Caracas Televisión (RCTV) te vernieuwen. Dit particuliere station speelde een leidende rol in de staatsgreep van 2002 tegen Hugo Chávez. RCTV hielp bij het mobiliseren van anti-regeringsdemonstranten, vervalste informatie die de supporters van de regering de schuld gaf van gewelddadigheden die door leden van de oppositie werden uitgevoerd. De rol van RCTV en andere stations in het besturen van de mislukte couppoging werd vastgelegd in de veelgeprezen documentaire The Revolution Will not Be Televised.

In datzelfde jaar protesteerden en beledigden de studenten het constitutionele referendum voor een '21e-eeuws socialisme' waarin Chavez beloofde 'het wettelijke kader te scheppen voor de politieke en sociale reorganisatie van het land, directe macht aan georganiseerde gemeenschappen te geven als een voorwaarde voor de ontwikkeling van een nieuw economisch systeem."

Uit de protesten rondom RCTV en het referendum was een gespecialiseerd kader van door de VS gesteunde klasse van regimechangers geboren. Ze noemden zichzelf "Generation 2007."

De Stratfor- en CANVAS-trainers van deze cel identificeerden Guaidó's bondgenoot - een straatorganisator genaamd Yon Goicoechea - als een "sleutelfactor" bij het verslaan van het constitutionele referendum. Het volgende jaar werd Goicochea beloond voor zijn inspanningen met de Milton Friedman Prize van het Cato Institute voor Advancing Liberty, samen met een prijs van $ 500.000, die hij prompt investeerde in het bouwen van zijn eigen Liberty First (Primero Justicia) politiek netwerk.

2png

Friedman was natuurlijk de peetvader van de beruchte neoliberale Chicago Boys die door dictatoriale junta-leider Augusto Pinochet in Chili werden geïmporteerd om beleid van radicale "shock doctrine" -achtige fiscale soberheid te implementeren. En het Cato Institute is de libertaire, op Washington DC gebaseerde denktank, opgericht door de Koch Brothers, twee toprepublikeinse partijdonoren die agressieve aanhangers van de rechtse partijen in heel Latijns-Amerika zijn geworden.

Wikileaks publiceerde in 2007 een e-mail van de Amerikaanse ambassadeur in Venezuela, William Brownfield, die naar het ministerie van Buitenlandse Zaken, de Nationale Veiligheidsraad en het Zuidelijke Ministerie van Defensie werd gezonden met de titel 'Generation of '07' omdat hij de Venezolaanse president, gewend aan het bepalen van de politieke agenda, had gedwongen te reageren. "Onder de" opkomende leiders "die Brownfield identificeerde, waren Freddy Guevara en Yon Goicoechea. Hij uitte lof voor de laatste figuur als "een van de meest uitgesproken verdedigers van de burgerlijke vrijheden van de studenten".

Het radicale Venezolaanse kader werd overspoeld met geld van libertaire oligarchen van de Amerikaanse regering en gingen met hun OTPOR-tactiek de straat op, samen met een versie van het logo van de groep, zoals hieronder te zien:

In 2009 voerden de jeugdactivisten van Generation 2007 hun meest provocerende demonstratie tot nu toe uit door hun broek te laten zakken op de openbare weg en de buitensporige guerrillataktiek te doorbreken die werd beschreven door Gene Sharp in zijn handleidingen over het wijzigen van het regime. De demonstranten waren gemobiliseerd tegen de arrestatie van een bondgenoot uit een andere nieuwerwetse jeugdgroep genaamd JAVU. Deze extreem-rechtse groep "verzamelde fondsen van verschillende bronnen van de Amerikaanse overheid, waardoor het snel bekendheid verwierf als de hardlinevleugel van straatbewegingen van de oppositie", aldus het boek van de academicus George Ciccariello-Maher, "Building the Commune."

Hoewel video van het protest niet beschikbaar is, hebben veel Venezolanen Guaidó geïdentificeerd als een van de belangrijkste deelnemers. Hoewel de bewering niet bevestigd is, is het zeker aannemelijk; de protestanten met blote billen waren leden van de kern van de generatie 2007 waar Guaidó toe behoorde, en waren gekleed in hun handelsmerk Resistencia! Venezuela t-shirts.

Dat jaar stelde Guaidó zichzelf op een andere manier bloot aan het publiek door een politieke partij op te richten om de anti-Chavez-energie vast te leggen die zijn generatie 2007 had gecultiveerd. Het werd Popular Will genoemd en werd geleid door Leopoldo López , een door Princeton opgeleid rechtse kracht die sterk betrokken was bij programma's voor nationale democratie en werd verkozen tot burgemeester van een district in Caracas dat een van de rijkste van het land was. Lopez was een portret van de Venezolaanse aristocratie, rechtstreeks afstammend van de eerste president van zijn land. Hij was ook de achterneef van Thor Halvorssen , oprichter van de in de Verenigde Staten gevestigde Human Rights Foundation die fungeert als een publiciteitswinkel voor door de VS gesteunde anti-regeringsactivisten in door Washington aangevallen landen voor regimeverandering.

Hoewel de belangen van Lopez netjes in lijn lagen met de Amerikaanse diplomatie, benadrukte het de fanatieke tendensen die uiteindelijk zouden leiden tot de marginalisatie van Popular Will. Eén bron identificeerde Lopez als "een die verdeeldheid binnen de oppositie bracht... vaak beschreven als arrogant, wraakzuchtig en machtszuchtig." Anderen benadrukten zijn obsessie met straatconfrontaties en zijn "compromisloze aanpak" als een bron van spanning met andere oppositieleiders die prioriteit gaven aan eenheid en deelname aan de democratische instellingen van het land.

In 2010 zijn Popular Will en zijn buitenlandse geldschieters overgestapt om de ergste droogte te gebruiken die Venezuela in tientallen jaren trof. Massale elektriciteitstekorten hadden het land getroffen vanwege het gebrek aan water, dat nodig was om waterkrachtcentrales van energie te voorzien. Een wereldwijde economische recessie en dalende olieprijzen versterkten de crisis en zorgden voor meer publieke onvrede.

Stratfor en CANVAS - belangrijke adviseurs van Guaidó en zijn antiregerings kader - bedachten een schokkend cynisch plan om een dolk door het hart van de Bolivariaanse revolutie te drijven. De regeling draaide om een instorting van het elektriciteitssysteem van 70% in april 2010.

"Dit zou het keerpunt kunnen zijn, omdat Chavez weinig kan doen om de armen te beschermen tegen het falen van dat systeem", verklaarde de interne memo van Stratfor. "Dit zou waarschijnlijk de impact hebben van het verzinken van publieke onrust op een manier die geen enkele oppositiegroep ooit zou kunnen genereren. Op dat moment zou een oppositiegroep het beste gediend zijn om voordeel te halen uit de situatie en het tegen Chavez te laten draaien en op hun behoeften in te spelen. '

Tegen die tijd ontving de Venezolaanse oppositie een verbluffende 40-50 miljoen dollar per jaar van Amerikaanse overheidsorganisaties als USAID en de National Endowment for Democracy, volgens een rapport van de Spaanse denktank, het FRIDE Institute. Het had ook enorme rijkdom om te putten uit zijn eigen rekeningen, die zich grotendeels buiten het land bevonden.

Terwijl het scenario dat door Statfor werd voorzien niet tot bloei kwam, wierpen de partijactivisten en hun bondgenoten elke schijn van geweldloosheid opzij en sloten zich aan bij een radicaal plan om het land te destabiliseren.

In november 2010 hebben volgens e-mails van Venezolaanse veiligheidsdiensten en gepresenteerd door voormalig minister van Justitie Miguel Rodríguez Torres, Guaidó, Goicoechea en verschillende andere studentenactivisten een geheime vijfdaagse training gevolgd in het Fiesta Mexicana-hotel in Mexico-Stad. De sessies werden geleid door OTPOR, de in Belgrado gevestigde trainingkamp voor het veranderen van regimes, ondersteund door de Amerikaanse overheid. De ontmoeting had naar verluidt de zegen ontvangen van Otto Reich, een fanatiek anti-Castro Cubaanse balling die werkzaam was in het ministerie van staat van George W. Bush, en de rechtse ex-Colombiaanse president Alvaro Uribe.

In het Fiesta Mexicana hotel, zoals vermeld in de e-mails, kwamen Guaidó en zijn collega-activisten met een plan om president Hugo Chavez omver te werpen door chaos te veroorzaken door langdurige vormen van straatgeweld.

Drie boegbeelden uit de petroleumindustrie - Gustavo Torrar, Eligio Cedeño en Pedro Burelli - zouden naar verluidt de bijeenkomsten financiëel ondersteunen en bijwonen. Torrar is een zelfbenoemde 'mensenrechtenactivist' en 'intellectueel' wiens jongere broer Reynaldo Tovar Arroyo de vertegenwoordiger is in Venezuela van het particuliere Mexicaanse olie- en gasbedrijf Petroquimica del Golfo, dat een contract heeft met de Venezolaanse staat.

Cedeño is een voortvluchtige Venezolaanse zakenman die in de Verenigde Staten asiel heeft gekregen. Pedro Burelli is een voormalig directeur van JP Morgan en voormalig directeur van Venezuela's nationale oliebedrijf, Petroleum of Venezuela (PDVSA). Hij verliet PDVSA in 1998 toen Hugo Chavez de macht overnam en zit in de adviescommissie van het Latijns-Amerikaanse leiderschapsprogramma van Georgetown University.

Burelli hield vol dat de e-mails waarin zijn deelname was vastgelegd, verzonnen waren en huurde zelfs een privé-detective in om dat te bewijzen. De onderzoeker verklaarde dat Google's documenten aantoonden dat de e-mails nooit werden doorgestuurd.

Maar vandaag maakt Burelli geen geheim van zijn verlangen om de huidige president van Venezuela, Nicolás Maduro, te zien afzetten - en zelfs door de straten gesleept te worden en te sodomiseren met een bajonet, zoals de Libische leider Moammar Kaddafi van de door de NAVO gesteunde milities werd aangedaan.

Het vermeende Fiesta Mexicana-complot vloeide voort in een ander destabilisatieplan dat werd onthuld in een reeks documenten geproduceerd door de Venezolaanse regering. In mei 2014 bracht Caracas documenten uit met details over een moordaanslag tegen president Nicolás Maduro. De lekken identificeerden de in Miami gevestigde Maria Corina Machado als leider van het plan. Een hardliner met een voorliefde voor extreme retoriek, Machado heeft gefunctioneerd als een internationale liaison voor de oppositie bij een bezoek aan president George W. Bush in 2005.

"Ik denk dat het tijd is om inspanningen te verzamelen; de nodige telefoongesprekken te voeren en financiering krijgen om Maduro te vernietigen en de rest zal uit elkaar vallen, "schreef Machado in een e-mail aan de voormalige Venezolaanse diplomaat Diego Arria in 2014.

In een andere e-mail beweerde Machado dat het gewelddadige complot de zegen was van de Amerikaanse ambassadeur in Colombia, Kevin Whitaker. "Ik heb al besloten en dit gevecht zal doorgaan totdat dit regime omver wordt geworpen en we aan onze vrienden in de wereld weer kunnen leveren. Als ik naar San Cristobal ging en mezelf bij de OAS blootgeef, vrees ik niets. Kevin Whitaker heeft zijn steun al bevestigd en hij wees op de nieuwe stappen. We hebben een chequeboek dat sterker is dan dat van het regime om de internationale veiligheidsring te verbreken. '

In februari richtten studentendemonstranten die als stoottroepen voor de verbannen oligarchie optraden, gewelddadige barricades op in het hele land, waarbij door oppositie gecontroleerde wijken werden veranderd in gewelddadige forten die bekend stonden als guarimbas . Terwijl internationale media de omwenteling vertoonden als een spontaan protest tegen Maduro’s ijzeren hand, was er ruimschoots bewijs dat Popular Will de show orkestreerde.

"Geen van de demonstranten aan de universiteiten droegen hun universiteits t-shirts, ze droegen allemaal Popular Will of Justice First t-shirts," zei een guarimba- deelnemer destijds. "Het kunnen studentengroepen zijn geweest, maar de studentenraden zijn aangesloten bij de politieke oppositiepartijen en zij zijn daarover verantwoording schuldig."

Gevraagd wie de leiders waren, zei de guarimba- deelnemer: "Wel als ik helemaal eerlijk ben, die kerels zijn nu wetgevers."

Ongeveer 43 mensen werden gedood tijdens de guarimbas van 2014 . Drie jaar later braken ze opnieuw uit, wat leidde tot massale vernietiging van de openbare infrastructuur, de moord op supporters van de overheid en de dood van 126 mensen, van wie velen Chavistas waren. In verschillende gevallen werden aanhangers van de regering levend verbrand door gewapende bendes.

Guaidó was direct betrokken bij de guarimbas van 2014 . Hij tweette zelfs video's waarin hij zichzelf omhulde met een helm en een gasmasker, omringd door gemaskerde en gewapende elementen die een snelweg hadden afgesloten die een gewelddadige botsing met de politie aanging. Verwijzend naar zijn deelname aan de generatie 2007, riep hij uit: "Ik herinner me dat we in 2007 'Studenten!' schreeuwden. Nu schreeuwen we: 'Weerstand! Weerstand!'"

Guaidó heeft de tweet verwijderd en blijk gegeven van zijn ongerustheid over zijn imago als voorvechter van de democratie.

Op 12 februari 2014, tijdens het hoogtepunt van de guarimbas van dat jaar , kwam Guaidó met Lopez het podium op tijdens een bijeenkomst van Popular Will and Justice First. Tijdens een langdurige beschuldiging tegen de regering drong Lopez er bij de menigte op aan naar het kantoor van procureur-generaal Luisa Ortega Diaz te marcheren. Kort daarna werd het kantoor van Diaz aangevallen door gewapende bendes die probeerden het tot op de grond te verbranden. Ze veroordeelden wat ze 'gepland en met voorbedachten rade geweld' noemde.

In een tv-optreden in 2016 verwierp Guaidó de sterfgevallen als gevolg van guayas - een guarimba- tactiek met het overspannen van de rijbaan met staaldraad om motorrijders te verwonden of te doden - als een 'mythe'. Zijn opmerkingen vergoelijkten een dodelijke tactiek die ongewapende burgers had gedood, zoals Santiago Pedroza en Elvis Durán, die onthoofd werd. En vele anderen.

Terwijl het geweld en de politieke polarisatie in het hele land escaleerden, begon de regering tegen de leiders van de Popular Wil op te treden.

Freddy Guevara, vice-president van de nationale assemblee en tweede in de leiding van Popular Will, was een van de belangrijkste leiders in de straatrellen in 2017. Tegenover een rechtszaak voor zijn rol in het geweld, heeft Guevara zijn toevlucht genomen in de Chileense ambassade, waar hij verblijft.

Lester Toledo, een volksvertegenwoordiger uit de staat Zulia, werd in september 2016 door de Venezolaanse regering gezocht op beschuldiging van financiering van terrorisme en het uitzetten van moorden. De plannen zouden zijn gemaakt met de voormalige Colombiaanse president Álavaro Uribe. Toledo ontsnapte uit Venezuela en hield verschillende spreekbeurten bij Human Rights Watch, het door de VS gesteunde Freedom House, het Spaanse Congres en het Europees Parlement.

Carlos Graffe, een ander door OTPOR opgeleid Generation 2007-lid dat Popular Will leidde, werd in juli 2017 gearresteerd. Volgens de politie was hij in het bezit van een zak vol spijkers, C4-explosieven en een ontsteker. Hij werd vrijgelaten op 27 december 2017.

Leopoldo Lopez, de oude populaire Will-leider, staat vandaag onder huisarrest, beschuldigd van een sleutelrol in de dood van 13 mensen tijdens de guarimbas in 2014 . Amnesty International noemde Lopez een “gewetensgevangene” en veroordeelde zijn ontslag uit de gevangenis om thuis onder huisarrest zijn straf uit te zitten als “niet goed genoeg.” Ondertussen: familieleden van guarimba slachtoffers introduceerden een petitie voor meer aanklachten tegen Lopez.

Yon Goicoechea, de posterboy van Koch Brothers en door de VS gesteunde oprichter van Justice First, werd in 2016 gearresteerd door veiligheidstroepen die beweerden een kilo explosieven in zijn voertuig gevonden te hebben. In een New York Times artikel protesteerde Goicoechea tegen de beschuldigingen, noemde ze “opgeblazen” en beweerde dat hij gewoon gevangen was gezet voor zijn “droom van een democratische samenleving, vrij van het communisme.” Hij werd vrijgelaten in november 2017.

David Smolansky, ook lid van de oorspronkelijke door OTPOR opgeleide generatie 2007, werd de jongste burgemeester van Venezuela toen hij in 2013 werd gekozen in de welvarende buitenwijk El Hatillo. Maar hij werd van zijn functie beroofd en door het Hooggerechtshof tot 15 maanden gevangenisstraf veroordeeld nadat hij schuldig was bevonden aan deelname aan de gewelddadige guarimbas.

Smolansky ontsnapte aan zijn arrestatie en schoor zijn baard, droeg een zonnebril en glipte Brazilië in, vermomd als een priester met een bijbel in de hand en rozenkrans om zijn nek. Hij woont nu in Washington, DC, waar hij werd uitgekozen door de secretaris van de organisatie van de Amerikaanse staat Luis Almagro om de werkgroep over de Venezolaanse migranten- en vluchtelingencrisis te leiden.

Op 26 juli hield Smolansky wat hij noemde een "hartelijke reünie" met Elliot Abrams, de veroordeelde Iran-Contra-misdadiger die door Trump was geïnstalleerd als speciale Amerikaanse afgezant naar Venezuela. Abrams is berucht om het Amerikaanse geheime beleid van het bewapenen van rechtse doodseskaders tijdens de jaren 1980 in Nicaragua, El Salvador en Guatemala. Zijn leidende rol in de Venezolaanse staatsgreep heeft de angst doen opwaaien dat er misschien nog een bloedige proxy-oorlog op komst is.

Vier dagen eerder mompelde Machado nog een gewelddadige bedreiging tegen Maduro, en verklaarde dat als hij 'zijn leven wil redden, moet begrijpen dat zijn tijd voorbij is'.

De ineenstorting van Popular Will onder het gewicht van de gewelddadige campagne van destabilisatie leidde tot vervreemding van grote sectoren van het publiek en verwondde veel van zijn leiderschap in ballingschap of in hechtenis. Guaidó was een relatief klein figuur gebleven, nadat hij het grootste deel van zijn negenjarige carrière in de Nationale Assemblee had doorgebracht als plaatsvervanger. Afkomstig uit een van de minst bevolkte staten van Venezuela, stond Guaidó op de tweede plaats tijdens de parlementsverkiezingen van 2015 en won slechts 26% van de uitgebrachte stemmen om zijn plaats in de Nationale Assemblee veilig te stellen. Inderdaad, zijn bodem was misschien beter bekend dan zijn gezicht.

Guaidó staat bekend als de president van de door de oppositie gedomineerde Nationale Assemblee, maar hij werd nooit gekozen in de functie. De vier oppositiepartijen die de Assembly Democratic Unity Table vertegenwoordigden, hadden besloten een roterend voorzitterschap op te richten. Populaire Will's beurt was onderweg, maar de oprichter, Lopez, was onder huisarrest. Ondertussen had zijn tweede verantwoordelijke, Guevara, zijn toevlucht gezocht in de Chileense ambassade. Een figuur met de naam Juan Andrés Mejía zou de volgende zijn geweest. Maar redenen die nu pas duidelijk zijn: Juan Guaido werd geselecteerd.

"Er is een redenering in de klasse die de opkomst van Guaidó verklaart ," merkte Sequera, de Venezolaanse analist, op. " Mejía is van hogekomaf, studeerde aan een van de duurste privéuniversiteiten in Venezuela, en kon niet gemakkelijk op de markt worden gebracht op de manier zoals Guaidó dat kon. Ten eerste heeft Guaidó gemeenschappelijke mestizo- kenmerken, zoals de meeste Venezolanen, en lijkt het meer op een man van het volk. Hij was ook niet overbelicht in de media, dus hij kon haast ongemerkt verder met de opbouw."

In december 2018 sloop Guaidó de grens over en reisde naar Washington, Colombia en Brazilië om het plan te coördineren om massademonstraties te houden tijdens de inauguratie van president Maduro. De nacht voor Maduro's eedplechtigheid belden zowel vicepresident Mike Pence als de Canadese minister van Buitenlandse Zaken Chrystia Freeland Guaidó om hun steun te betuigen.

Een week later, senator Marco Rubio, Sen Rick Scott en Republikein Mario Diaz-Balart - alle wetgevers van de Florida-basis van de rechtse Cubaanse lobby in ballingschap – sloten aan bij president Trump en vice-president Pence in het Witte Huis. Op hun verzoek was Trump het ermee eens dat als Guaidó zichzelf tot president verklaarde, hij hem zou steunen.

Staatssecretaris Mike Pompeo ontmoette persoonlijk Guusó op 10 januari, volgens de Wall Street Journal. Pompeo kon de naam van Guaidó echter niet uitspreken toen hij hem noemde tijdens een persconferentie op 25 januari, waarbij hij naar hem verwijst als 'Juan Guido'.

Op 11 januari was de Wikipedia-pagina van Guaidó 37 keer bewerkt , met de nadruk op de strijd. Om vorm te geven aan het beeld van een voorheen anonieme figuur die nu een tableau was voor de veranderingsambities van het regime in Washington. Uiteindelijk werd het redactionele toezicht op zijn pagina overgedragen aan de hoofdredactie van Wikipedia, die hem de 'betwiste' president van Venezuela noemden.

Guaidó was misschien een obscure figuur, maar zijn combinatie van radicalisme en opportunisme voldeed aan de behoeften van Washington. "Dat interne stuk ontbrak," zei een Trump-bestuursvoorzitter over Guaidó. "Hij was het stuk dat we nodig hadden om onze strategie coherent en volledig te maken."

"Voor het eerst," Brownfield, de voormalige Amerikaanse ambassadeur in Venezuela, strompelde naar de New York Times, "je hebt een oppositieleider die duidelijk aangeeft aan de strijdkrachten en aan de politie dat hij ze aan de kant wil houden van de goeden. "

Maar Guaidó's populaire Will vormde de stoottroepen van de guarimbas die de dood van politieagenten en gewone burgers veroorzaakten. Hij had zelfs opschept over zijn eigen deelname aan straatrellen. En nu, om de harten en geesten van het leger en de politie te winnen, moest Guaido deze met bloed doordrenkte geschiedenis wissen.

Op 21 januari, een dag voordat de coup serieus begon, bezorgde de vrouw van Guaidó een video-adres waarin ze het leger opriepen zich tegen Maduro op te stellen. Haar uitvoering was houterig en ongeïnspireerd, wat de beperkte politieke vooruitzichten van haar man onderstreepte.

Op een persconferentie voor supporters vier dagen later, kondigde Guaidó zijn oplossing voor de crisis aan: "Autoriseer een humanitaire interventie!"

Terwijl hij wacht op directe hulp, blijft Guaidó wat hij altijd is geweest - een huisdierenproject van cynische krachten van buitenaf. "Het doet er niet toe of hij na al deze tegenslagen crasht en brandt," zei Sequera over het boegbeeld. "Voor de Amerikanen is hij vervangbaar."


Max Blumenthal is een bekroonde journalist en auteur van verschillende boeken, waaronder de best verkopende Republikeinse Gomorrah, Goliath, The Fifty One Day War en The Management of Savagery . Hij heeft artikelen geproduceerd, veel videoverslagen en verschillende documentaires gemaakt, waaronder Killing Gaza . Blumenthal richtte The Grayzone in 2015 op om een journalistiek licht te werpen op de staat van eeuwigdurende oorlog in Amerika en zijn gevaarlijke binnenlandse repercussies.



Poging tot staatsgreep in Venezuela

door Sicco Roorda

Er is een rechtse poging tot een staatsgreep aan de gang in Venezuela, georkestreerd door het Donald Trump Witte Huis en de CIA, samen met haar junior partners - de zogenaamde Lima Groep.

De democratisch gekozen regering van Nicolás Maduro heeft de betrekkingen met de Amerikaanse regering verbroken en de Amerikaanse ambassade in Caracas gesloten. Alle Amerikaanse agenten moeten het land binnen 72 uur hebben verlaten.

We zijn opnieuw getuige van een klassiek voorbeeld van het VS-imperialisme en zijn rechte bondgenoten die een illegale regime-verandering tegen een progressieve regering proberen uit te voeren.


Neoliberale media, waaronder de de NOS, doen het voorkomen alsof president Maduro geen steun heeft van het volk en dat Juan Guaidó de rechtmatige president van het land is.

downloadjpg
Juan Guaidó

De verklaring van Juan Guaidó dat hij het presidentschap van het land op zich neemt, is illegaal en vertegenwoordigt een poging van de Venezolaanse kapitalistische elite en hun leiders in Washington om de Bolivariaanse Revolutie van Venezuela ten val te brengen. De Bolivariaanse revolutie heeft de armen van Venezuela gesteund en de basis heeft gelegd voor het socialisme.

Juan Guaidó, de zelfbenoemde interim-president, is lid van de extreem-rechtse Popular Will-partoij, en was tot een paar weken geleden vrijwel onbekend in het land. Aangenomen wordt dat Guaidó een pion is die vatbaar is voor een samenzwering, geleid door de regering Trump.

In een verklaring beweerde Trump dat "de Nationale Assemblee de enige legitieme tak van de regering is die verkozen is door het Venezolaanse volk. Trump beroept zich daarmee op de grondwet van het land om Nicolas Maduro onwettig te verklaren, en dat daardoor de functie van het presidentschap vacant is. Dit is een onjuiste voorstelling van de waarheid. President Maduro werd vorig jaar herkozen met 67 procent van de stemmen in een verkiezing die door onafhankelijke waarnemers als vrij en eerlijk werd beoordeeld.

In feite is het de Nationale Vergadering die onwettig is. De Nationale Assemblee werd door het Venezolaanse Hooggerechtshof als niet legaal aangemerkt nadat het de Nationale Verkiezingsraad had getrotseerd . Alle beslissingen van de Nationale Assemblee, inclusief de benoeming van Guaidó als voorzitter, zijn ongrondwettelijk en nietig.

Dit is niet de eerste keer dat de Verenigde Staten een staatsgreep tegen een democratisch gekozen regering hebben georganiseerd. De omverwerping van de Iraanse premier Mohammad Mosaddegh in 1953, de Guatemalteekse president Jacobo Árbenz in 1954 en de Chileense president Salvador Allende in 1973 zijn slechts enkele van de meer bekende voorbeelden. Tijdens een persconferentie vandaag weigerde een hoge functionaris van het State Department nadrukkelijk de mogelijkheid uit te sluiten dat de Verenigde Staten militaire actie tegen Venezuela zouden ondernemen.

De retoriek van de regering Trump over mensenrechten en democratie is volkomen hol. Venezuela is het doelwit van de VS en zijn handlangers omdat het een socialistische regering heeft die de dominantie van westerse bedrijven uitdaagt en weigert gehoor te geven aan de dictaten van Washington.

Op dit moment moeten overal ter wereld mensen op dit kritieke moment solidair zijn met Venezuela.

50920379_10216476648481687_3273145136913055744_njpg
Steun voor Maduro

Onvervalst Amerikaans imperialisme

De afgelopen week heeft de wereld opnieuw kennis kunnen maken met de buitenlandse politiek van de Verenigde Staten. Een politiek die zich kenmerkt door een onvervalst imperialisme.

Al lange tijd is de socialistische regering van Venezuela een doorn in het oog van opeenvolgende Amerikaanse regeringen. Een imperialistische benadering is het gevolg.

Het oude beproefde recept voor Amerikaans imperialisme bestaat altijd uit de volgende ingrediënten: onrust, demoniseren, marionet en laakbare handelingen.

Door politieke onrust te veroorzaken probeert de Amerikaanse regering al jarenlang de Venezolaanse overheid uit balans te brengen. Hieraan vooraf gaat een economische boycot en het steunen van rechtse oppositiegroepen, waarvan de leden afkomstig zijn uit de bezittende klasse. Daarna volgt het demoniseren van president Maduro. Zijn legitimiteit wordt in twijfel getrokken en uiteindelijk is de beeldvorming dat hij geen president is maar een dictator. Ondertussen heeft de CIA de marionet Juan Guaidó klaargestoomd om het interim-presidentschap op zich te nemen. De onbehouwen Trump is daarbij kinderlijk eenvoudig te werk gegaan door Guaidó zichzelf te laten benoemen en hem na vijf minuten te erkennen als de rechtmatig president van Venezuela. Daarmee begaat Trump ernstige laakbare handelingen die in strijd zijn met het internationaal recht. 

Naast Trump maken een groot aantal neoliberale en rechtse regeringen en het niet gekozen EU-bestuur zich schuldig aan deze laakbare handelingen. 

Inmiddels is het kapitalistische repressie systeem tegen Venezuela volledig geactiveerd: De ongekozen bestuurders van de EU zetten Venezuela onder druk en eisen dat president Maduro verkiezingen uitschrijft. Zo niet dan zullen Frankrijk, Spanje, Duitsland en groot-Brittannië oppositieleider Juan Guaidó erkennen als nieuw staatshoofd. De Britse centrale bank geeft op verzoek van de VS geen goud ter waarde van $1,2 miljard terug aan Venezuela.

Zomaar twee voorbeelden van de aaneengesloten neoliberale kapitalistische politieke orde tegen Venezuela.

Het is verontrustend dat geen enkel lid van het Nederlandse parlement kritische vragen heeft gesteld over de Amerikaanse bemoeienis in Venezuela en het kritiekloos volgen van het Amerikaanse imperialistische buitenlandbeleid. Dit geeft vooral aan dat het gehele Nederlandse politieke bestel niet meer is dan een schoothond van de Verenigde Staten.

K. Frieden

50879388_10156336477387515_3445766237680828416_njpg



Hoe het kapitalisme extreemrechts en klimaatcatastrofe aanwakkert

door Sicco Roorda

In een tijd waarin we ons wereldwijd zouden moeten verenigen om onze levensstijl te veranderen en om klimaatrampen te voorkomen, verschuiven de politieke verhoudingen naar rechts en verwerpen ze het internationalisme en demoniseren de gemarginaliseerde gemeenschappen.
Hoe zijn wij zover gekomen? En hoe kunnen we ontsnappen aan een fatale vernietiging?

De overlappende wortels van fascisme en klimaatcatastrofe

Cruciaal voor het beantwoorden van deze vragen is te begrijpen hoe de opkomst van extreemrechts en de dreigende klimaatramp gerelateerde bedreigingen zijn.
Uiteraard bevordert een extreemrechts beleid de perspectieven die de planeet vernietigen.
Enkele voorbeelden: De regering Trump werkt er hard aan om het milieubeleid van zijn voorganger om zeep te helpen. De Filipijnse president Rodrigo Duterte is al geen haar beter en heeft een moratorium op exploratie van mijnen opgeheven en tegelijkertijd een grondwettelijke verandering doorgevoerd die multinationale exploitatie van de hulpbronnen van de Filipijnen bevorderd. De nieuw verkozen Braziliaanse president Bolsonaro staat toe dat de Amazone mag worden gekapt. O.a. ten behoeve van uitbreiding van de landbouw.

Bolsonaro-e1546561431280-540x367jpg
Bolsonaro

Meer fundamenteel bevorderen fascistische en extreemrechtse krachten de opkomst van ultranationalistische en xenofobie. Beiden marginaliseren de belangen van de planeet en zijn inwoners. Nationalisme heeft niet alleen de oppositie tegen de Europese Unie aangewakkerd, maar ook een afwijzing van de Overeenkomst van Parijs met als gevolg een wijdverbreide klimaatontkenning onder Europese extreemrechtse partijen zoals UKIP, Front National, de Democraten van Zweden en het Forum voor Democratie in Nederland.
De dreiging van de klimaatcatastrofe is in het zuiden van de wereld veel meer dreigend dan in de Westerse wereld.

Onze analyse kan hier niet stoppen. Ook centrumregeringen en zelfs 'linkse' regeringen voeren een anti-milieubeleid. We moeten erkennen dat de klimaatcrisis en de heropleving van extreemrechts twee van de meest acute symptomen zijn van ons onvermogen om het kapitalisme af te schaffen.

Een kapitalistisch systeem dat voorrang geeft aan winst en ongeremde economische groei boven al het andere is de dodelijke vijand van wereldwijde aspiraties voor een duurzame economie die voorziet in behoeften in plaats van aandelenportefeuilles. 'Groen kapitalisme' wordt aangeprezen als een compromis dat de mensheid in staat zou kunnen stellen de planeet te behouden en tegelijkertijd kapitalistisch te exploiteren. Maar wetenschappelijke gegevens tonen aan dat toenemende aanpassingen van vervuilingsnormen en het verbieden van plastic rietjes geen compensatie kunnen zijn voor de vernietiging die is aangericht door de 100 bedrijven die 71 procent van de wereldwijde uitstoot produceren.

climate-change-2390347_960_720png

De kapitalistische crisis, de concurrentie en de geproduceerde schaarste vormen ook essentiële brandstof voor de groei van de fascistische en extreemrechtse politiek, vooral wanneer er geen levensvatbaar alternatief is. Vroege fascistische en nazibewegingen groeiden door het exploiteren van economische onveiligheid tijdens de Grote Depressie, terwijl politiek links verdeeld toekeek.

In de jaren zeventig profiteerde het fascistische Nationale Front van de economische onrust in het Verenigd Koninkrijk en meer recentelijk de opkomst van partijen als de fascistische Gouden Dagenraad in Griekenland.
In Brazilië kreeg Bolsonaro zijn overwinning door gebruik te maken van de ontgoochelingen van de bevolking die voortkwamen uit "de ergste recessie sinds de terugkeer van de democratie".

In tijden van crisis kunnen we naar buiten kijken in solidariteit of we keren ons naar binnen in xenofobe en reactionaire angst. Het fascisme en de extreemrechtse politiek gebruiken die angst. Toen de “socialistische” politieke partijen in Griekenland en Brazilië besloten om tot brute bezuinigingsmaatregelen over te gaan, openden zij de deur voor uiterst rechts. In de Verenigde Staten slaagde Trump er in om te profiteren van de oppositie tegen het vrijhandelsbeleid dat het kenmerk was geworden van de Democratische Partij. In een klimaat van economische angst speelde de belofte van Hillary Clinton om "veel kolenmijnen" af te bouwen in op extreemrechts om steun te genereren voor Trump door voordeel te trekken uit de tegenstelling tussen het levensonderhoud van de werkende klasse en ecologische duurzaamheid die het kapitalisme bevordert.

Systeemverandering

Zelfs de Noord-Europese welvaartsstaten die een economisch sober beleid hebben gevoerd, hebben de opkomst van extreemrechts niet kunnen voorkomen. Gedeeltelijk komt dit voort uit de opkomst van het welvaarts-chauvinisme: de overtuiging dat welzijn voordelig is, maar niet moet worden uitgebreid tot "buitenstaanders". Wat de beperkingen van "sociale democratie in één land" aantoont, is het feit dat dergelijke relatieve rijkdom nog steeds wordt geproduceerd door gebruik te maken van de middelen en arbeid van de “buitenstaanders” in het Zuiden.

Generaties lang zijn er ter linkerzijde van het politieke spectrum debatten gevoerd over het reformisme vs. revolutionisme. Maar nu hebben we een deadline. Vermeende goedwillendheid onder kapitalistische politici kan een zekere reden zijn om in enkele minuten een stem uit te brengen op de verkiezingsdag, maar we veroorloven ons geen tijd om onszelf een goed strategisch overzicht te verschaffen. We moeten bewegingen organiseren om de volksmacht op te bouwen en de industrieën sluiten die ons bestaan bedreigen.

Het fascisme is groeiende. De wereld staat in brand. Dit is geen tijd om geduldig te zijn. Als we het kapitalisme niet afschaffen, zal het kapitalisme ons afschaffen.


Fracking, schaliegas, chemicaliën en (alweer) water

door: Gerben Beckmann

Tegenwoordig probeert men ons via de media steeds vaker te laten wennen aan fracking of fraccen. Maar wat is het precies? Wat staat ons te wachten? 

Fracking is de Nederlandse term voor hydraulic fracturing, vrij vertaald: hydraulisch kraken. Fracking is een manier om schaliegas (of schalie-olie) uit diepe ondergronden vrij te maken. De methode om het gas te winnen stuit op weerstand om meerdere redenen. In Nederland, maar ook in andere Europese landen, starten veel burgers initiatieven om fracking en de winning van schaliegas te voorkomen.

Wat is schaliegas?

Schaliegas is gas dat gewonnen wordt uit schaliegesteente. Dit gesteente is zo ondoordringbaar dat het gas erin gevangen zit en niet naar buiten kan ontsnappen. Hierdoor kan het gas niet op de conventionele manier gewonnen worden. In andere landen gebeurd dit wel. In het land waar alles kan, vormt het al meer dan 20% van de totale productie.

Hoe gaat fracking in zijn werk?

Fracking gebeurd door millimetergrote scheurtjes te maken in het brongesteente waar het gas gevangen zit. Dit proces vindt plaats op ongeveer 3 a 4 kilometer diepte. Tijdens het proces wordt water, zand en chemicaliën onder zeer hoge druk in een boorput gepompt. Ruwweg 90% van de in de grond gepompte vloeistof is water, 8% is zand en 2% zijn chemicaliën. Deze druk, ongeveer 400 tot 1000 bar, veroorzaakt kleine explosies en scheurtjes in het gesteente. Het zand zorgt ervoor dat deze scheurtje open blijven. Waardoor transport van gas of olie naar het boorplatform mogelijk wordt.

Het gebruik chemicaliën tijdens fracking

De chemicaliën die gebruikt worden moeten corrosie voorkomen, bacteriegroei tegengaan en de stromingsweerstand van de bodem verlagen. Elk bedrijf heeft hiervoor een eigen mix met ingrediënten. Welke chemicaliën precies gebruikt worden is vaak geheim, om concurrenten geen gevoelige informatie te verschaffen. Een onbekend deel van de chemicaliën blijft in de bodem achter.

De risico’s verbonden aan fracking

Fracking stuit op toenemende weerstand. Zeer begrijpelijk. Fracking kan het drinkwater vervuilen, bijvoorbeeld door lekkende boorputten. Daarnaast vormen de miljoenen liters (chemische) vloeistof ook een risico, het kan namelijk dat de chemicaliën ook weer omhoog komen door de verschillende grondlagen. Waardoor het in ons water terecht komt. Daarnaast levert fracking ook veel vervuiling op omdat er zeer veel tankwagens water nodig zijn tijdens het proces (tot wel 500 wagens). En waar blijft het vervuilde water? Als laatste heeft fracking ook een impact op ons milieu omdat er tijdens het proces methaan kan ontsnappen. Methaan is een broeikasgas dat 25 maal zo effectief is als koolstofdioxide.

Risico’s in het kort

Er komen veel chemicaliën in de grond terecht, wat nog onbekende gevolgen heeft. Er komt schadelijke methaan vrij. Het afvalwater kan radioactieve stoffen meenemen. Fracking kan aardbevingen veroorzaken. Er is enorm veel water nodig, tot wel 1,3 miljoen liter per boorput. Er zijn enorm veel boorputten nodig, wat de natuur ernstig verstoort.

Frac_job_in_processJPG

Zijn er ook voordelen?

Het winnen van schaliegas levert een hoop geld op (voor wie ook alweer?). Daarnaast zullen we minder afhankelijk zijn van andere landen (Rusland (!) en het Midden-Oosten). In de VS wordt al sinds 2007 actief gewerkt aan schaliegaswinning. Al meer dan 20% van de totale Amerikaanse gasproductie vloeit voort uit de winning van schaliegas.

Fracking in Nederland

Op dit moment wordt er nog geen schaliegas in Nederland gewonnen. Er wordt wel onderzoek gedaan naar de mogelijkheden. Fracking wordt hier wel al tijden ingezet met een ander doel. Sinds 1948 wordt er regelmatig gefrackt om verstopte gas- of olieputten “schoon” te maken.

En tot slot

Het milieu wordt door fracking ernstig aangetast of vernietigd. In de omgeving van de boorputten zullen onomkeerbare veranderingen plaatsvinden. Een duurzame milieuvriendelijke omgeving is onmogelijk als alle beslissingen worden bepaald door de behoeften van particuliere kapitalistische bedrijven. Het kapitalistische systeem zal eerst vervangen moeten worden door een geplande economie zonder concurrentie.


OPINIE 

Schaars drinkwater

door Gerben Beckmann

Waterschaarste is een ernstig probleem voor de hele wereld. Door het gebruik (misbruik) van fossiele brandstoffen is ernstige vervuiling van lucht, water en bodem ontstaan. Een steeds groter deel van de wereld moet het daarom doen zonder de minimale hoeveelheid water die nodig is om leven op aarde mogelijk te maken.

Nu al zijn er landen met een ernstig watertekort, voornamelijk in Afrika en het Midden-Oosten. Nu al zijn er miljoenen mensen die geen toegang meer hebben tot veilig en schoon drinkwater.

Het is beslist niet alleen een probleem in ontwikkelingslanden. Veel gebieden in de VS, waaronder Californië, zijn onderhevig aan watertekorten door droog weer, klimaatveranderingen en ernstige verontreinigingen (o.a. lood, chemicaliën t.b.v. fracking). In grote steden in Amerika is het drinkwater blijvend verontreinigd. Ook in Europa zijn gebieden waar het drinkwater schaars is en schaars gaat worden. En niet alleen in de zomer.

Het is van levensbelang dat er schoon en veilig drinkwater is. In 2040 zal anders het leven van zo’n 600 miljoen kinderen rampzalig beïnvloed worden door het gebrek aan water.

Oxfam_East_Africa_-_A_mass_grave_for_children_in_Dadaabjpg

Het nut van water

Water is essentieel voor een goede hydratatie, waarmee het de elektrolyten in je lichaam kan ondersteunen. Elektrolyten helpen het lichaam bij het regelen van de zenuw- en spierfunctie. Om normaal te functioneren moet het lichaam de elektrolytenconcentratie stabiel houden.

Een van de risico's van waterschaarste is uitdroging. Dit leidt tot ziektes zoals diarree, cholera, dysenterie, tyfus en polio. Volgens de WHO drinken op dit moment zeker 1,8 miljard mensen water dat besmet is door menselijk of dierlijk afval. Zo kunnen wereldwijd jaarlijks meer dan 500.000 diarree gerelateerde sterfgevallen in verband worden gebracht met besmet water.

Water is onmisbaar voor het verbouwen en produceren van het voedsel dat we eten. Zonder voldoende water is een voedseltekort bijna onvermijdelijk. Dit zal een verwoestend effect op kinderen hebben. Niet alleen kunnen ze ernstig ziek worden, ook hun prestaties zullen afnemen en hun aanwezigheid op school. Dat is als ze al naar school gaan. Vaak spenderen kinderen de tijd die ze normaal op school zouden moeten zitten aan het verzamelen van water voor hun familie. Daardoor krijgen ze niet de scholing die ze nodig hebben om de vaardigheden te ontwikkelen waarmee ze hun economische positie kunnen verbeteren.

De oorzaken van waterschaarste

Om de toegankelijkheid tot schoon water in de wereld te verbeteren, moeten we onmiddellijk stappen ondernemen om de oorzaken van waterschaarste te verminderen. Deze zijn onder meer:

Klimaatverandering tegengaan, veroorzaakt door natuurlijke en door de mens veroorzaakte emissies die de waterafvoer vervuilt en droogte veroorzaakt.

Lucht- en watervervuiling speelt ook een rol bij klimaatverandering en waterschaarste. Zodra water wordt besmet, of dat nu wordt veroorzaakt door luchtvervuiling of bijvoorbeeld een olielekkage, dan kan het niet meer worden gebruikt om te drinken.

Het kapitalisme creëert steeds weer volstrekt onnodige nieuwe vormen van afval. Het veroorzaakt daarmee steeds meer milieuproblemen in de wereld. Een “goed” voorbeeld is de verkoop van plastic flessen water.

Gelukkig zijn er milieubewuste groepen mensen en organisaties over de hele wereld die zich inzetten om de problemen op te lossen en daarmee een gezonde toekomst op aarde veilig te stellen.

Maar het is niet genoeg om de enorme milieuproblemen op te lossen. Het is een druppel op de gloeiende plaat.

De enige werkelijke oplossing is een socialistische maatschappij. Daarin is sprake van gecentraliseerde planning van de productie. De controle op de productiemiddelen is dan in handen van de werknemers.


5 ziekenhuizen failliet, personeel op straat

Crisis in de neoliberale gezondheidszorg

door Hektor van Sweden

Met het faillissement van vijf ziekenhuizen is pijnlijk duidelijk geworden welke desastreuze effecten het neoliberalisme heeft op de publieke voorzieningen in het algemeen, en in de gezondheidszorg in het bijzonder.

Alle failliete ziekenhuizen werden bestuurd vanuit de private sector, en vormden onderdeel van de MC groep. Doel van dergelijke geprivatiseerde zorginstellingen is naar neoliberaal model winst maken en winst vergroten. Het verlenen van goede zorg is niet het doel, maar het middel om dit te bereiken. De bestuursvoorzitters van deze zorginstellingen mogen rekenen op een buitengewoon hoog salaris, inclusief alle toeslagen, bonussen en vertrekpremies zoals deze ook gebruikelijk zijn in het bedrijfsleven. Vaak zal betoogd worden dat het alleen maar om een gering bedrag gaat in vergelijking met de totale omzet in de zorginstelling. Het is een belangrijke factor, zeker in periodes dat het de instelling financieel wat minder gaat. Een andere factor vormen de aandeelhouders die hun effecten verzilverd willen zien in een hoge waarde en dividend.

Slotervaart_ziekenhuis_Amsterdam_5jpg

Minstens even belangrijk zijn de kosten van medicijnen. Er zijn grote verschillen in de prijs van medicijnen in Nederland in vergelijking met bijvoorbeeld Spanje. Vaak worden de hoge ontwikkelingskosten van medicijnen aangevoerd, maar uiteindelijk draait het hier ook weer om het maken van winst.

En dan is er de rol van de zorgverzekeraars: deze hebben in de afgelopen vijf jaar een winst behaald van 5 miljard euro. Winst wil zeggen bij te schrijven op de winst- en verliesrekening, en uit te keren aan de aandeelhouders. De winst wordt betaald door alle verzekerden in Nederland. Bovendien hebben de gezamenlijke zorgverzekeraars bijna alle macht over de medische behandelingen naar zich toe getrokken. Zij bepalen wat vergoed wordt en bij welk ziekenhuis je behandeld mag worden. Daarnaast bepalen ze de hoogte van de vergoeding. Al deze factoren hebben effect op de werkbaarheid en het functioneren van zorginstellingen.


Een laatste argument dat door werkgevers maar al te graag wordt aangevoerd als een hoge kostenpost betreft de personeelskosten. De directies van ziekenhuizen wijzen daarbij op de enorme toeloop van ZZP'ers en uitzendkrachten in de zorg. Die kosten ze meer aan salarissen. De directies doen het voorkomen alsof ze dat niet in de hand hebben, en dat ze gedwongen worden tot het aantrekken van deze werknemers. Ze beweren dat veel verpleegkundige medewerkers uit dienst gaan en zich opnieuw aanbieden als ZZP'er. Echter, het zijn de ziekenhuisbestuurders zelf die hun 'vaste' personeelsbestand hebben uitgedund, en mensen hebben gedwongen hun diensten als ZZP'er aan te bieden. Dat ze deze mensen bijna het dubbele zouden moeten betalen wordt niet bewezen, maar dat er een hogere uitbetaling plaatsvindt, is duidelijk omdat de ZZP'ers zelf risicodrager zijn bij ziekte, arbeidsongeschiktheid, (dreigende) werkloosheid en pensioenopbouw.

medications-257341_960_720jpg

Het is duidelijk dat de geprivatiseerde gezondheidszorg de middelen die voor de zorg bestemd zijn weg laat vloeien naar de eigenaar(s) of aandeelhouder(s) van de zorginstelling. Dit is een gevolg van de kapitalistische maatschappij, die met het neoliberalisme van Milton Friedman in de jaren 70 en 80 nieuwe impulsen heeft gekregen. Uiteindelijk kunnen de huidige problemen in de zorg het best worden aangepakt vanuit een socialistische visie, waarbij zorg in handen is en blijft van de gemeenschap, waarbij het verschijnsel zorgondernemer buiten spel wordt gezet. Als voorbeeld mag de gezondheidszorg in Cuba worden genoemd. Ondanks de grote financiële problemen van dat land, veroorzaakt door de economische sancties van de Verenigde Staten, is Cuba erin geslaagd om een gezondheidsstelsel te realiseren dat overal respect afdwingt. Zelfs in kringen die niet bepaald socialistisch genoemd kunnen worden.


OPINIE

Plastics om de wereldwijde vraag naar olie te stimuleren

door Gerben Beckmann

“Het is onwaarschijnlijk dat nieuwe technologieën zoals elektrische auto's de vraag naar olie zullen doen afnemen. Als we het hebben over de vraag naar olie, de piek in de vraag naar olie (en) op de dynamiek van de oliemarkt, dan ligt de focus alleen op auto's - en dat is helemaal verkeerd. Als we kijken naar de volgende 10 tot 15 jaar, dan zijn de belangrijkste drijvende krachten achter de groei van de wereldwijde vraag naar olie de petrochemicaliën," aldus de directeur van het I.E.A. (International Energy Agency).

LEES MEER......

5068440047_c83ec4e30e_bjpg


Amazon geeft werknemers 13 procent meer loon voor 50 procent meer werk


door Cacy May

De auteur is een Amazon-magazijnmedewerker

Er wordt de laatste tijd veel geschreven over het Amerikaanse Amazon dat het minimumloon voor al zijn werknemers heeft verhoogd naar $ 15 per uur.
Sommigen geloven dat dit een verrassend gulle daad is van Amazon-eigenaar Jeff Bezos (de rijkste persoon op aarde). Anderen hebben er op gewezen dat de loonsverhoging gepaard gaat met het afschaffen van de zogenaamde aanmoedigingsbonussen en het beperken van het aandelenunitprogramma, wat ertoe leidt dat een aantal werknemers minder loon ontvangen dan vóór de verhoging. Dit is dus nauwelijks een "gulle" zet van een bedrijf dat bekend staat om zoveel arbeidsonderdrukking.

be8d2986-5e29-44fc-8327-202211fc27afjpg
Jeff Bezos

Hoewel dit belangrijke feiten zijn, is er één belangrijk element waarvan de critici van Amazon zich niet bewust zijn of geen rekening houden met de verhoging. Van Amazon-werknemers, zoals ikzelf, wordt nu verwacht dat ze onze productiviteit met 50 procent verhogen. Hoe is dit gebeurd?

Werken in het magazijn

Ik ben in de zomer bij Amazon begonnen als scanner en bijna onmiddellijk nadat ik aangenomen was, veranderde de manier waarop van werknemers werd verwacht dat ze het werk deden. Toen ik begon, was de scansnelheid 120 dozen per uur, maar na een paar weken werd een nieuwe snelheid van 180 dozen per uur geïntroduceerd - een toename van 50 procent! Het sorteercentrum is onderverdeeld in verschillende rijen metalen rollen waaraan medewerkers zijn toegewezen, waarbij de dozen van de vrachtwagens worden gelost en vervolgens worden gesorteerd naar de juiste lijnen door werknemers die zijn omgeven door verschillende transportbanden.

Amazon heeft een ongelooflijk eenvoudige verandering aangebracht in de manier waarop het werk wordt gedaan door een nieuwe lijn van korte metalen rollen aan elke kant van de lijnen toe te voegen, waarbij elk onderdeel effectief in zes secties wordt verdeeld, waarbij vier aan beide zijden van de twee nieuwe rollen zijn en de laatste twee secties aan het einde. In plaats van dat elke individuele werknemer dozen op vijftig verschillende pallets zou moeten stapelen, worden deze nu verdeeld in groepen die alleen tussen 10 en 20 hoeven te zijn.

Amazon_Espaa_por_dentro_San_Fernando_de_HenaresJPG

Deze eenvoudige en goedkope verandering in de arbeidsverdeling heeft de productiviteit van het hele gebouw drastisch verhoogd. Hoewel ik niet voor elke Amazon-locatie kan spreken, kan ik zeggen dat het succes van deze aanpak op de locatie waar ik werk, betekent dat er weinig reden is om deze nieuwe methode niet bij andere gebouwen te gebruiken.
Zo kan Bezos minder werknemers inhuren om dezelfde hoeveelheid werk te doen als voorheen en de productie van zijn bedrijf met de helft te verhogen.

Het is duidelijk dat de verhoging tot $ 15 per uur zowel een voor de hand liggende poging is om consumenten terug te brengen die van het bedrijf zijn afgedwaald naar aanleiding van meldingen van misbruik van zijn personeel, als ook een reactie op de acties die door veel dappere stakers tijdens Amazon's grootste verkoop van het jaar, Prime Week.

Maar als we de "eerlijke dag betalen voor een eerlijke dag werk" waar kapitalisten graag over praten verdienen, waarom ontvangen we dan niet een minimum van $ 19,50 dat zou worden geïmpliceerd door het extra werk dat we krijgen? Hoewel we geen pakketten meer dragen zoals we gewend zijn, hebben we nu veel meer dozen bij - sommige wegen meer dan 50 pond. Bovendien moeten niet-scanners, zoals vrachtwagenladers, uitladers en "waterspiders", die werknemers die de stapels dozen in plastic wikkelen, gelijke tred houden met de verhoogde scansnelheid.

Amazon maakt enorme winsten

Zonder zelfs de afgeschafte bonussen in aanmerking te nemen, heeft Amazon met een waarde van bijna $ 1 biljoen ongeveer 35 procent van de rijkdom gegenereerd uit het extra werk dat we doen. Dit is een toename van wat Marx de relatieve meerwaarde noemde, omdat de toename het gevolg is van een hogere productiviteit tijdens de normale werkdag en niet van het verlengen van de werkdag zelf.

Als marxisten weten we dat kapitalisten hun lonen nooit alleen uit de goedheid van hun hart verhogen. De verhoging van de lonen door Bezos zou onmogelijk zijn geweest zonder de strijd van collectieve actie van Amazon-werknemers, maar we mogen niet vergeten dat Amazon probeert het publiek voor de gek te houden door te geloven dat het zijn werknemers meer betaalt voor dezelfde hoeveelheid werk. In werkelijkheid, waar ik ooit $ 0,11 per gescande doos heb verdiend, verdien ik nu $ 0,8 per gescande doos.

We moeten ervoor zorgen dat Amazon-werknemers en consumenten die hen willen steunen de waarheid weten: Amazon-werknemers worden nu minder betaald voor het werk dat ze doen, zelfs met de loonsverhoging.


OPINIE

De gevaren van plasticvervuiling

door Gerben Beckmann

Plastics zijn te vinden in producten die we dagelijks gebruiken: speelgoed, kleding, wegwerpbekers, flessen, auto's, rietjes, enz. De lijst is eindeloos. Plastic is goedkoop en gemakkelijk te maken. Plastic goederen en plastic productie zijn de afgelopen jaren explosief gestegen.

Het gebruikte plastic, in welke vorm dan ook, komt allemaal ergens terecht. Misschien op een stortplaats of het waait mee met de wind.

Meer dan 90% van de plastic goederen wordt niet gerecycled. De meeste plastics hebben dan ook hun weg gevonden naar rivieren, meren en oceanen. Na verloop van tijd breekt het plastic af in microscopisch kleine deeltjes. Microplastics zijn overal, zelfs in de diepste zeebodemsedimenten en in het Noordpoolgebied. Ze kunnen ontstaan in kleine vorm, in tandpasta of make-up of kunnen worden afgeleid van grotere stukken plastic, die na verloop van tijd in kleine deeltjes breken. Onderzoekers zeggen dat deze plastic deeltjes al voorkomen in ons drinkwater en in voedsel dat is bereid met water, zoals pasta en brood.

LEES MEER......

soupjpg


Maak de geesten rijp voor een grootschalige oorlog

Amerikaanse oorlogsretoriek gevaarlijk en onverantwoord

door Sicco Roorda

De Amerikaanse en Europese regeringen gaan onverminderd door met het voorbereiden van een grote oorlog tegen Rusland.
Uiteraard moeten daarvoor eerst de geesten van 'het volk' rijp gemaakt worden.

Afgelopen dinsdag verklaarde de Amerikaanse ambassadeur van de NAVO dat Rusland moet stoppen met de ontwikkeling van verboden raketsystemen om een preventieve aanval door de Verenigde Staten te voorkomen. Volgens de Amerikaanse ambassadeur Kay Bailey Hutchison streeft Amerika naar een diplomatieke oplossing, maar is ook bereid een militaire aanval te overwegen als Rusland verder gaat met de ontwikkeling van het raketsysteem.

694940094001_5806700793001_5806695789001-vsjpg

Hutchison: “Op dat moment moeten we kijken naar de mogelijkheden om een raket uit de lucht te halen die al onze landen in Europa kan raken en ook de Verenigde Staten in Alaska. Een tegenmaatregel zou zijn om raketten neer te halen die Rusland in strijd met het verdrag ontwikkelt.”

De woordvoerster van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken liet tegenover het Russische persbureau TASS weten dat de Amerikaanse uitspraken gevaarlijk en onverantwoord zijn: “Het lijkt erop dat de mensen die dergelijke uitspraken doen zich niet realiseren hoeveel verantwoordelijkheid ze hebben en hoe gevaarlijk hun agressieve retoriek is.” , aldus de Russische woordvoerster.

Niet geheel toevallig kwam de Nederlandse regering afgelopen donderdag met het bericht dat de MIVD afgelopen april een Russische hackoperatie op chemische-wapenwaakhond OPCW in Den Haag heeft verijdeld. Tegelijkertijd kondigde minister Bijleveld (CDA) aan dat er nieuwe, forse stappen moeten worden gezet om de defensie-uitgaven te verhogen. Ook NAVO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg (nota bene van de Noorse Arbeiderspartij) liet weten dat alle lidstaten hun defensie-uitgaven met 2 procent moeten verhogen. 

trump_stoltenberg_navo_ANPjpg

 Stoltenberg: „Maar we moeten nóg meer doen.” Slechts acht van de 29 lidstaten voldoen momenteel aan de norm van 2 procent.

De NATO is opgericht in 1949 met als voornaamste doel het veilig stellen van de militaire en politieke (kapitalistische) suprematie van de Verenigde Staten over de westerse wereld. De NATO zou de westerse vrijheden verdedigen. In werkelijkheid was de organisatie nauw betrokken bij het aan de macht brengen in het in stand houden van fascistische militaire regimes, zoals dat van Salazar en Caetano in Portugal en het Griekse kolonelsregime van Georgios Papadopoulos). Hoewel Spanje onder Franco geen lid was van de NATO was het regime, via bilaterale overeenkomsten met de VS, wel met de NATO geassocieerd.

Bovendien is de NATO van cruciale betekenis geweest voor het destabiliseren van de (voormalige) Oost-Europese socialistische staten.

Door het extreem opvoeren van de bewapening, door middel van het SDI (Strategic Defense Initiative), heeft dat een enorme druk gelegd op de defensie uitgaven van de Sovjet Unie, met als uiteindelijk resultaat het uiteenvallen van de Sovjet Unie.

Een belangrijke rol heeft de NATO gespeeld in de Joegoslavische burgeroorlog. Vooral tijdens de (niet-gemandateerde) acties om Kosovo los te weken van Servië.

Tegen alle internationale afspraken in breidt de NATO de invloedssfeer naar Oost Europa uit. Daarnaast worden afweerschilden tegen raketaanvallen gebouwd aan de grenzen van de Russische Federatie, omdat deze bescherming bieden tegen Iraanse raketaanvallen. Bovendien is de NATO actief in diverse grensstaten met de Russische Federatie, onder het voorwendsel een Russische militaire dreiging af te wenden. In werkelijkheid voert de NATO een offensieve militaire politiek om haar invloedssfeer in Oost-Europa uit te breiden.

En omdat het toch de week van de stemmingmakerij tegen Rusland was verklaarde de Britse ambassadeur Peter Wilson donderdag dat één officier van de Russische militaire inlichtingendienst GROe in Maleisië heeft geprobeerd informatie van het onderzoek naar de ramp met MH17 te stelen.

Het scheppen van een vijandsbeeld is een van de belangrijkste voorwaarden om een oorlog te legitimeren. Daarmee zijn de Amerikaanse en Europese regeringen op dit moment volop bezig. Het wordt tijd dat aan deze gevaarlijke en onverantwoorde retoriek een einde wordt gemaakt. De gevolgen van een grootschalige oorlog tegen Rusland zullen catastrofaal zijn.


VN stemt op 31 oktober over stoppen economische sancties tegen Cuba

Cuba heeft de afgelopen zestig jaar 934 miljoen dollar aan economische schade geleden door de Amerikaanse blokkade. Dat blijkt uit een rapport van de Cubaanse regering die op 31 oktober zal worden overhandigd aan de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.

de-eenstemmigheid-van-de-media-over-de-crisis-in-cuba-in-1962-is-een-kopie-van-de-hejpg

Volgens de Cubaanse regering bedrijft Amerika staatsterrorisme tegen het eiland en de Cubaanse bevolking.

Volgens internationale definities bestaat staatsterrorisme uit het gebruik van onwettige methoden die door een overheid worden gebruikt met als doel angst of terreur bij de burgerbevolking teweeg te brengen en groott lijden of de dood van een gemeenschap, stad of etnische groep te veroorzaken.

In 1960 stuurde de adjunct-assistent-secretaris voor Inter-American Affairs een memorandum naar de toenmalig staatssecretaris Roy R. Rubottom Jr., waarin hij de doelstellingen duidelijk maakte die zijn land nastreefde om de blokkade tegen Cuba uit te voeren:

«De meerderheid van de Cubanen steunt Castro (...) Er is geen effectieve politieke oppositie (...). De enige effectieve manier om hem de interne steun (aan de overheid) te laten verliezen, is teleurstelling en ontmoediging door economische ontevredenheid en ontberingen teweeg te brengen (...). Alle mogelijke middelen moeten snel in de praktijk worden gebracht om het economische leven te verzwakken (. ..) We moeten Cuba geld en voorraden ontzeggen om de nominale en reële lonen te verminderen, met als doel om honger, wanhoop en de omverwerping van de regering te veroorzaken ».

blokkade-ketting-vs-en-cubajpg

Deze vorm van staatsterrorisme is uitgegroeid tot het belangrijkste obstakel voor de ontwikkeling van de Cubaanse economie en de sectoren van de grootste sociale impact in het land, met inbegrip van onderwijs als gevolg van gebrek aan of ontoereikendheid van de middelen voor onderwijs en onderzoek en een beperkte toegang naar de benodigde apparatuur voor het leren van minderjarigen met speciale behoeften.

Leiders en intellectuelen over de hele wereld hebben de blokkade beschreven als een schending van de mensenrechten en een genocide tegen het Cubaanse volk.

Toch vernieuwde de Amerikaanse president Trump op 10 september jongstleden de Trade of the Enemy, een statuut uit 1917 waaraan president John Kennedy in 1962 zijn toevlucht had genomen en die door alle Amerikaanse presidenten is vernieuwd.

fotocubanismostoptheblockade_0jpg

Op 31 oktober zal blijken of de VN zich zal uitspreken tegen deze Amerikaanse praktijken.


John McCain oorlogsmisdadiger geen oorlogsheld

Terwijl de media en leden van het establishment de afgelopen weken hebben gewedijverd om John McCain als een held op een voetstuk te plaatsen, is het belangrijk te melden dat zijn ware nalatenschap niet is genoemd. "John McCain - de oorlogsmisdadiger toen, de oorlogsmisdadiger nu en de oorlogsmisdadiger voor altijd."

John McCain is geen oorlogsheld, hij is in een oorlogsmisdadiger.

7cc38ec9-0e6f-4a9d-84db-9fd449538a01jpg

De meeste mensen weten dat McCain piloot was tijdens de oorlog in Vietnam, en dat hij werd neergeschoten boven Noord-Vietnam en vijf jaar als krijgsgevangene heeft doorbracht in een (Noord)Vietnamese gevangenis. Wat minder bekend is, is het verhaal van hoe hij werd neergeschoten. Een verhaal dat maar zelden in de media is verschenen. De laatste keer dat het in de Amerikaanse pers verscheen, was tijdens de presidentiële voorverkiezingen van 2000:

Op die grijze morgen, meer dan 32 jaar geleden, was McCain korte tijd bewusteloos toen hij uit zijn beschadigde bommenwerper was geslingerd. Zijn beide armen waren gebroken, zijn rechterknie was verbrijzeld en toen hij midden in het Truc Bach-meer (Witte Zijde) was terecht gekomen, zorgde zijn 50 kilo vluchtuitrusting ervoor dat hij niet naar de oppervlakte kon komen.
Toen Mai Van On eindelijk bij hem aankwam, kon de oudere man zien dat het de bovenkant van de parachute van een Amerikaanse piloot was.
Terwijl Amerikaanse vliegtuigen een gloeilampenfabriek bleven bombarderen en beschoten gebruikte Mai Van On een stevige bamboestok om McCain van de bodem van het meer te hijsen.
"Als ik nog een minuut had geaarzeld, zou hij zeker zijn gestorven," zei On.
"John McCain had die morgen geluk", zei On. "Het was rond 11 uur 's ochtends. Ik was net thuisgekomen voor de lunch en zette mijn fiets in huis. Toen ging de sirene af en zestig of zeventig van ons renden naar een tunnel om de bommen te ontwijken. Ik was bij de ingang van de tunnel toen ik de piloot het water in zag gaan.
"De tunnel trilde nog steeds van het bombardement toen ik naar het meer rende."

De enige held die dag was Mai Van On, niet John McCain.

d2042c43-e32c-4907-931b-7995dd322f52jpg

Het bombarderen van een gloeilampenfabriek, een civiel doelwit, is een oorlogsmisdaad. McCain selecteerde duidelijk niet het doelwit, hij volgde gewoon bevelen op. Maar dat ontslaat hem niet meer dan enige andere soldaat die een illegale order opvolgt. Volgens Amnesty International is deze specifieke schending van de Geneefse Conventie (het bombarderen van burgerdoelen) in feite de officiële Amerikaanse militaire doctrine:

"Militair voordeel kan verschillende overwegingen met zich meebrengen, waaronder de veiligheid van de aanvallende kracht.... Economische doelen van de vijand die indirect maar effectief het vermogen van de vijand om oorlog te voeren ondersteunen, kunnen ook worden aangevallen. "
"Oorlog is een botsing van tegengestelde wil.... Hoewel fysieke factoren belangrijk zijn in oorlog, zijn de nationale wil en de wil van het leiderschap ook essentiële componenten van oorlog. De wil om te vervolgen of de wil om weerstand te bieden kunnen doorslaggevende elementen zijn.... Strategische aanvalsdoelen omvatten vaak het produceren van effecten om het leiderschap van de vijand, de strijdkrachten en de bevolking te demoraliseren, waardoor het vermogen van de tegenstander om het conflict voort te zetten wordt aangetast. "

8317615232_45e53fe06b_bjpg

Beide verklaringen, ontleend aan verschillende Amerikaanse militaire handleidingen en documenten, vertegenwoordigen directe schendingen van de Geneefse Conventie.

Maar McCain heeft niet alleen dergelijke illegale orders zelf uitgevoerd, hij heeft bereidwillig steun aan hen uitgesproken, vooral tijdens de oorlog van 1999 tegen Joegoslavië toen "watersystemen, krachtcentrales en verwarmingsinstallaties, ziekenhuizen, universiteiten, scholen, appartementencomplexen, bejaardentehuizen, bruggen, fabrieken, treinen, bussen, radio- en tv-stations, het telefoonsysteem, olieraffinaderijen, ambassades, marktplaatsen en nog veel meer opzettelijk werden verwoest door Amerikaanse en NAVO-vliegtuigen, waaronder Nederlandse F-16’s, in een meedogenloze bombardementencampagne van 10 weken."

Artikel 54 van het Verdrag van Genève luidt:

"Het is verboden om onbruikbare objecten aan te vallen, te vernietigen, te verwijderen of onklaar te maken die onmisbaar zijn voor het voortbestaan ​​van de burgerbevolking, zoals levensmiddelen, gewassen, vee, drinkwaterinstallaties en -voorzieningen, en irrigatiewerken, met het specifieke doel ze voor de burgerbevolking te weigeren hun voedingswaarde voor de burgerbevolking of voor de nadelige partij, ongeacht het motief, om burgers uit te hongeren, om ze te laten weglopen, of voor een ander motief. "

McCain en het hele Amerikaanse politieke en militaire establishment ondersteunden ook de massale bombardementen van Irakese waterzuiveringsinstallaties tijdens de eerste Golfoorlog. En dit was geen gewone oorlogsmisdaad, het was een geplande genocide. Uit documenten die in 2000 werden vrijgegeven, bleek dat de VS alle aspecten van het watersysteem van Irak in detail hadden bestudeerd, een aanpak hadden gepland om te voorkomen dat Irak dat systeem zou reconstrueren (via sancties), en vooraf wisten dat dit zou kunnen leiden tot verhoogde incidenties, zo niet epidemieën van ziekten.

Dat deed het inderdaad, met meer dan een half miljoen Iraakse kinderen als gevolg hiervan, een van de grootste oorlogsmisdaden in de geschiedenis, uitgevoerd door de volgende generatie Amerikaanse piloten die John McCain volgde, en met John McCain's volledige politieke ondersteuning.

imagesjpg

John McCain is niet de enige die nu of eerder in de Amerikaanse regering of in het Amerikaanse leger diende. Maar op dit moment is hij de enige voor wie de hele heersende klasse, met als enige uitzondering Donald Trump (!), zich inzet om het publiek te verzekeren dat hij een oorlogsheld was. Het tegendeel is waar.


De eindeloze oorlog van het Pentagon veroorzaakt ernstige vervuiling

Vele van ons dragen bij aan het verbeteren van het milieu. We recyclen, we fietsen naar ons werk en we kopen minder plastic. Maar de lucht, kustlijnen, parken en landen worden meer en meer vervuild.

Wie is schuldig aan deze ontwikkeling? Levensmiddelenbedrijven? Chemische bedrijven? Deze bedrijven zijn serieuze vervuilers en moeten ter verantwoording worden geroepen. Maar de grootste vervuiler is het Amerikaanse ministerie van Defensie. Het Pentagon produceert meer gevaarlijk afval dan welk land dan ook. Het richt meer schade aan het milieu aan dan de vijf grootste Amerikaanse chemische bedrijven samen. En ze komen ermee weg. Ze zijn aan niemand verantwoording schuldig.

Al drie generaties lang heeft het Amerikaanse leger zijn vernietigende erfenis over de hele wereld achtergelaten. Niet alleen door dood en vernietiging, maar ook door de aarde te vervuilen met verarmd uranium, olie, vliegtuigbrandstof, pesticiden en ontbladeringsmiddelen die geboorteafwijkingen veroorzaken, zoals bijvoorbeeld Agent Orange dat gebruikt werd in Vietnam.

orangejpg

Het Pentagon doet dit straffeloos. Overal waar het bommen laat vallen laat het nucleair en chemisch afval achter. Maar ook door de productie en het testen van nieuwe bommen en wapens. Het Pentagon doet dit zonder acht te slaan op de gezondheid van mensen in het buitenland of in de VS. Het vindt het niet eens erg om zijn eigen soldaten en hun families te vergiftigen.

In 2014 gaf het ministerie van Defensie toe dat het 39.000 gebieden had besmet die zich alleen al in de VS over 19 miljoen hectare verspreidden. Amerikaanse militaire bases, in binnen- en buitenland, behoren tot de meest vervuilde plekken ter wereld.

We zouden kunnen stellen dat alle imperialistische bases giftige stoffen afscheiden. Maar zelfs als dit waar is, overtreft de milieu-verontreiniging van het Amerikaanse leger nog steeds die van elke andere militaire macht. Het Pentagon exploiteert 800 militaire bases in meer dan 70 landen en gebieden in het buitenland. Groot-Brittannië, Frankrijk en Rusland hebben samen maar dertig buitenlandse bases.

In Hawaï is het militaire trainingskamp Pohakuloa de grootste trainingsbasis voor munitie van de VS in de Stille Oceaan. Hier doen soldaten alles; van sluipschutteroefeningen tot het gooien van granaten en het afvuren van door voertuigen gedragen wapens, torpedo's, mortieren, artillerie en andere munitie.

De bevolking op het eiland heeft geëist dat er een einde gemaakt wordt aan militaire besmetting en de vernietiging van hun eerder ongerepte gebieden en drinkwater.

Amerika vergiftigd zijn eigen soldaten

Talrijke militaire bases hebben ook lokale drinkwatervoorzieningen vergiftigd. Militaire Times meldde in april dat het Pentagon voor de eerste keer een volledige studie had vrijgegeven over militaire installaties waar het hogere dan de aanbevolen niveaus van kankerverwekkende perflourinated verbindingen-perfluoroctaansulfonaat of perfluoroctaanzuur in het (grond)water drinksystemen vond.

Via een online register melden duizenden Amerikaanse soldaten en veteranen kanker onder soldaten en hun echtgenoten, geboorteafwijkingen en ontwikkelingsstoornissen bij kinderen die op of in de buurt van militaire bases zijn grootgebracht.

Open lucht brandputten

De praktijk van het Amerikaanse leger om in de open lucht brandende putten te gebruiken voor het verwijderen van verspilling van wapens van de Irak-invasie in 2003 heeft ertoe geleid dat de kankercijfers opzienbaren stegen onder de Iraakse burgers die aan deze vervuiling werden blootgesteld.

firepng

Navajo-land besmet met uranium

Grote delen van inheemse gebieden van de Navajo indianen zijn door het leger besmet. Door de VS gefinancierde mijnbedrijven vernietigden tussen 1944 en 1986 ruim 4 miljoen ton uranium voor atoomwapens uit meer dan 500 mijnen op het land van de Navajo. De achtergebleven mijnen blijven lekken en de Navajo-natie is besmet met giftig radioactief drinkwater. Veel Navajo indianen zijn gestorven aan nierfalen en kanker, aandoeningen die verband houden met uraniumverontreiniging. En nieuw onderzoek van de Centers for Disease Control and Prevention toont uraniumbesmetting aan bij baby's die nu worden geboren .

En dan is er de besmetting die oorlog voeren met zich meebrengt. Irak is bezaaid met hoge niveaus van nucleaire en dioxine-besmetting, meldt de Britse krant The Guardian.

Na het bombardement door de VS in zijn eerste oorlog tegen Irak in 1991 werden de gevolgen duidelijk:

"Rioolwater stroomde de straten en rivieren in. Raffinaderijen en pijpleidingen lekten olie in de grond. De economische sancties tegen Irak betekenden dat er weinig werd gerepareerd en dat land en steden vergiftigd waren. Een waarnemer in Basra zei in 2008 dat mensen "leven tussen modder en uitwerpselen.... De cijfers voor kinderkanker in Basra zijn de hoogste in Irak. Het zoute kraanwater van de stad maakt mensen ziek. En er is meer afval op straat dan gemeentelijke verzamelaars kunnen een deuk in maken. "

Het Amerikaanse leger maakte in Irak gebruik van giftige en radioactieve wapens met verarmd uranium. Dat heeft geleid tot een ongekend aantal geboorteafwijkingen. Amerika gebruikte deze wapens ook in Bosnië, Servië, Kosovo, Libanon, Gaza, Irak in zowel de Golfoorlogen, Afghanistan, Noord-Pakistan, Somalië, Syrië, Jemen en Libië.

Maar het Amerikaanse ministerie van Defensie gaat nog verder. In november 2016 kondigde de Amerikaanse marine haar voornemen aan om 20.000 ton milieu "stressoren", waaronder zware metalen en explosieven, in de kustwateren van de US Pacific Northwest te lozen. Het is van plan elk jaar zo'n 4,7 tot 14 ton "metalen met potentiële toxiciteit" in de binnenwateren langs de Puget Sound in de staat Washington vrij te lozen.

In antwoord op vragen van burgers en organisaties, zei een woordvoerster van de marine dat zware metalen en verarmd uranium niet gevaarlijker zijn dan enig ander metaal , een verklaring die een duidelijke afwijzing van wetenschappelijke feiten vertegenwoordigt.


Pentagon vrijgesteld van alle broeikasgasverdragen

Als de grootste verbruiker van fossiele brandstoffen ter wereld, draagt het Pentagon enorm bij aan het broeikaseffect. Toch heeft het ministerie van Defensie een algemene vrijstelling van alle broeikasgasverdragen.

Het zijn niet alleen de republikeinen die het leger toestaat om naar eigen goeddunken te handelen. President Barak Obama heeft een uitvoerend bevel uitgevaardigd dat de Amerikaanse regering verplicht de uitstoot van broeikasgassen te verminderen. Hij stelde het Pentagon echter vrij van het feit dat het zijn emissies moest melden.

Het is niet alleen het Pentagon dat onbeperkt vervuild. Grote bedrijven als Exxon-Mobile, Lockheed Martin, Raytheon en Northrup Grumman maken deel uit van het militair-industrieel-complex en leveren de producten aan het Pentagon. Ze maken daarmee enormee winsten. Voor hen overtreft de winst elke dag de vervuiling van de wereld.

Eindeloze oorlog en geen verantwoording

Er zijn vele redenen waarom het Pentagon moet worden gestopt en het budget moet worden ontmanteld en moet worden gebruikt om aan menselijke behoeften te voldoen. Er is een niet-aflatende zoektocht naar winst van het militaire bedrijf ten opzichte van de behoeften van mensen. Maar het Amerikaanse leger vernietigt ook onze planeet en draagt buiten proportioneel bij aan de verandering van het klimaat. Het Pentagon doodt niet alleen mensen, het doodt ook het ecosysteem.


Ondanks toenemende verandering van het klimaat

Brits parlement stemt voor derde start- en landingsbaan Heathrow

Het Britse Lagerhuis heeft op maandag 25 juni voor een omstreden uitbreiding van luchthaven Heathrow gestemd. 

Ondanks het feit dat omwonenden en milieugroeperingen vrezen voor geluidsoverlast en verdere aantasting van de luchtkwaliteit stemde 415 Lagerhuisleden voor het voorstel. In een niet aflatende drang om de luchthaven te laten groeien zal er al vanaf 2025 gebruik gemaakt kunnen worden van de derde start- en landingsbaan. Het aantal passagiers zal in een snel tempo groeien van 78 naar 130 miljoen passagiers per jaar. De kosten van ruim 14 miljard pond zullen door private partijen worden gedragen.

BA_Terminal_Heathrow_6212176972jpg

Met de uitbreiding van Heathrow trekt het Britse parlement zich niets aan van de snelle verandering van het klimaat die op dit moment plaatsvindt. Perioden van extreme droogte in combinatie met hoge temperaturen wisselen zich onregelmatig af met perioden van extreme regenval. De verwachting is dat als het hebzuchtige neoliberale beleid niet zal veranderen de gevolgen voor de mensheid catastrofaal zullen zijn.
Werknemers en progressieven over de hele wereld zijn bezorgd over de snel verslechterende situatie van het milieu. Mensen over de hele wereld strijden voor het stoppen met de exploitatie, de vernietiging en de verontreiniging van lucht, bodem en water door de imperialistische landen.

De Verenigde Staten en Europa zijn een van de belangrijkste veroorzakers van milieu vervuiling.
De Europese Unie doet vrijwel niets om deze gevaarlijke crisis te stoppen. Door de ernst van het probleem zou men denken dat de EU en Washington de enorme economische, wetenschappelijke en technologische middelen in beweging zou zetten om deze catastrofale ontwikkeling te stoppen. Dat gebeurt echter niet. In plaats daarvan betaalt de bevolking miljarden dollars voor imperialistische oorlogen, terwijl er in de sociale voorzieningen en de volksgezondheid genadeloos wordt gesneden.

Het dreigende gevaar voor onze planeet is enorm. Het zou alle progressieven moeten activeren om het tij te keren. De meest fundamentele vraag die gesteld moet worden is: kan de milieu-crisis in het kader van het wereldkapitalisme worden gestopt? 

Als systeem van productie was het kapitalisme superieur aan de feodale economieën die eraan voorafgingen. De meerwaarde (of winst), gemaakt door kapitalistische uitbuiting van de factor arbeid, heeft een snelle opmars in productie, wetenschap en technologie veroorzaakt.
Bovendien heeft kapitalistische productie een grote impuls gegeven aan de productieve vermogens van de samenleving, beginnend in de periode van de industriële revolutie in Europa in de 19e eeuw en in de Verenigde Staten in de late 19e en vroege 20e eeuw.

De aarde heeft de afgelopen 250 jaar grote veranderingen doorgemaakt. Met name in de afgelopen vijftig jaar heeft de aanslag op het milieu spectaculaire vormen aangenomen. Hele bossen zijn verwoest; vele baaien, rivieren, meren en stromen zijn verontreinigd met industrieel en agrarisch afval. Veel diersoorten zijn gedoemd om uit te sterven als gevolg van ongecontroleerde jacht/stroperij en ecologische veranderingen. Door de roofbouw en de niet aflatende zoektocht naar mineralen zijn hele berghellingen vernietigd. De verandering van het klimaat is inmiddels waarneembaar.

De Amerikaanse olie gigant Exxon Mobil is verantwoordelijk voor 5 procent van 's werelds totale kooldioxide-uitstoot. Carbon dioxide is een van de broeikasgassen die is gekoppeld aan wereldwijde klimaatverandering. De totale Amerikaanse uitstoot is gestegen met 15,8 procent tussen 1990 en 2004. Deze uitstoot is voornamelijk te wijten aan de stijging van het verbruik van elektriciteit die is opgewekt door het verbranden van fossiele brandstoffen. Een stijging van de vraag naar energie wordt veroorzaakt door de toenemende industriële productie en een stijging van de benzine consumptie als gevolg van het vele reizen met auto en vliegtuig.


Apartheid

Parlement Israël weigert wet gelijke behandeling te bespreken

Volgens Israëlische leiders en hun aanhangers in de VS is Israël de 'enige democratie in het Midden-Oosten'. Zij ontkennen dat Israël een apartheidsstaat is.

Onlangs stemde de Knesset (parlement) tegen een voorstel tot het bespreken van een wet waarin de gelijke rechten en de status voor de 'Arabische en Joodse nationaliteiten' binnen de grenzen van de Israëlische staat van 1948 , worden vastgelegd. Het wetsvoorstel, getiteld "State of All Its Citizens," werd ingediend door drie leden van de linkse Balad-partij, een van de partijen die de ongeveer 1,5 miljoen Palestijnen vertegenwoordigt die in Israël wonen.

knesset2jpg

De voorzitter van de Knesset ,Yuli-Yoel Edelstein (Likoed), noemde het wetsvoorstel 'absurd' en legde uit waarom de inheemse Palestijnse bevolking vanuit zijn gezichtspunt geen gelijke rechten mag krijgen: "We kunnen geen voorstel toelaten dat als doel heeft om de fundamenten waarop de staat Israël is gebouwd aan te tasten."

3e1138a3-b253-46a2-bc7d-1bdb52815db4jpg
Yuli-Yoel Edelstein

De meeste parlementariërs waren het volledig met Edelstein eens. De juridisch adviseur van Knesset, Eyad Yinon, verklaarde: "Het moeilijk om dit voorstel niet te zien als een poging om het bestaan van de staat Israël als een staat van het Joodse volk te ontkennen."
Deze verklaringen over een wet die gelijke rechten voor iedereen vastlegt, zijn zeer onthullend en bevestigen het racisme en het exclusivisme dat het Zionisme altijd heeft gekarakteriseerd. Het Zionisme is het ideologische fundament waarop de staat Israël is gebaseerd.

Hoewel het wetsvoorstel het tijdens een stemming in de Knesset niet zou hebben gehaald, hebben de Israëlische politieke leiders ten koste van alles proberen te voorkomen dat de wet zou worden behandeld. Een stemming over deze wet zou een verwoestende slag hebben toegebracht aan de fel gepromote beeldvorming dat Israël zowel een democratische als een Joodse staat is.

42da0af5-83d9-4140-9961-783eb4ac39b9jpg

De inspanningen die nodig zijn om deze beeldvorming te handhaven, worden geïllustreerd door een kop van 4 juni in de rechtse Jerusalem Post: "Knesset weigert om met wet het Joodse, democratische Israël te laten verdwijnen." Met andere woorden, om Israël's "democratische" karakter te behouden, moet het bespreken of het "stemmen over een wet voor gelijke rechten worden vermeden.

De media in de kapitalistische wereld hebben de vraag hoe deze kwestie te behandelen opgelost door het eenvoudig te negeren.


'Amazon vernietigt teruggestuurde producten'

Analyse

Historische top Trump-Kim

Volgens het Duitse programma Frontal21 en magazine Wirtschaftswoche vernietigt Amazon in Duitsland op grote schaal teruggestuurde producten.

Beide nieuwsbronnen baseren hun berichtgeving op interne productlijsten, foto's en verklaringen van medewerkers van Amazon.
De bronnen spreken van afdanking op grote schaal, waaronder afwasmachines, matrassen, koelkasten en mobiele telefoons. Er zou dagelijks voor tienduizenden euro's aan (nieuwe) producten worden vernietigd.

download 2jpg

SPD staatssecretaris Jochen Flasbarth van Milieu spreekt over een "groot schandaal". Hij heeft Amazon om opheldering gevraagd. Het bedrijf ontkent niet dat er producten worden vernietigd.

De handelswijze van Amazon en andere grote (internationale) bedrijven is niet opmerkelijk in het licht van het vraagstuk van kapitalistische overproductie.

Het kapitalisme is een economisch systeem dat is gebaseerd op één doel: maximale winst voor particulieren en bedrijven. Deze kapitalistische doelstelling bepaalt hoe de kapitalistische eigenaren en hun managers handelen en denken. Het kapitalisme creëert onvermijdelijke tegenstrijdigheden in de structuur van de economie.

In het streven naar steeds hogere winstmarges en toenemende wedijver tussen de bedrijven, met als voornaamste doel een groter marktaandeel te behalen, produceren de kapitalisten tegen dezelfde winstvoet meer producten dan kunnen worden verkocht. Het gevolg is dat de bedrijven de prijzen verlagen in de hoop dat de producten die zij hebben geproduceerd toch kunnen worden verkocht. Na verloop van tijd raakt de markt verzadigd en onttrekken de beleggers hun kapitaal, waarop de bedrijven werknemers moeten ontslaan om hun winstvoet veilig te stellen. Het fenomeen van de overproductie, dat gepaard gaat met een enorme verspilling van grondstoffen, herhaalt zich keer op keer. Het leidt uiteindelijk tot ontslagen en bedrijfssluitingen. Deze crisis van overproductie is een fenomeen dat uniek is voor de kapitalistische vrije markt economie.

2083271171jpg

Onder het kapitalisme ontstaan economische crises omdat er niet te weinig is geproduceerd, maar 'te veel'. Dat betekent dat het kapitalisme niet naar behoefte produceert, maar juist 'te veel' om zo een hogere winst te kunnen bereiken. Het systeem kan niet stoppen en stapelt groei op groei met alle nadelige gevolgen van dien.

Onder het kapitalisme zijn werknemers minder waard dan de waarde van de goederen of diensten die ze produceren. De kapitalist, die de werknemer in dienst neemt, zal streven naar een zo hoog mogelijke resterende waarde (wat socialistische economen meerwaarde noemen) Dit is de basis voor de (maximale) winst.

Om hun winstvoet verder te verhogen zijn de kapitalisten altijd bezig met het vinden van manieren om de kosten van de productie te verminderen. Bijvoorbeeld door middel van technologische vooruitgang die werknemers kunnen vervangen, bezuinigingen op lonen en uitkeringen en outsourcing naar gunstige gebieden of lagelonenlanden.

Op korte termijn leidt dit tot een hoog rendement voor de leidende kapitalisten en de individuele beleggers. Maar na verloop van tijd zal door de moordende concurrerende en de daarbij gepaard gaande overproductie het totale percentage van de winst weer stabiliseren en uiteindelijk dalen.

Kapitalisten laten hun kapitaal niet ongemoeid. Hun investeerders/beleggers eisen dat zij doorgaan met het maken van winst. Wanneer de winst toeneemt zullen deze winsten worden gebruikt voor het doen van nieuwe investeringen zodat de winsten nog verder kunnen oplopen.

Amazon_Freshjpg

De crises van de overproductie vinden gemiddeld een keer per tien jaar plaats. De huidige economische crisis is een gevolg van overproductie en de opeenstapeling van kapitaal. Het is een onvermijdelijk resultaat van de logica van het economische systeem.

Sommige kapitalistische economen laten de overheid juist investeren als het systeem in een crisis dreigt te raken. Aanhangers van econoom John Maynard Keynes, beweren dat de overheid een kapitalistische crisis kan voorkomen of minimaliseren door het nemen van een meer actieve rol van de overheid in het regelen van de geldhoeveelheid, het stimuleren van de consumentenbestedingen, zodat de beleggers gerust gesteld worden.

Een interventie door de overheid in de economie bij een crisis of dreigende crisis is tegenwoordig normaal. Grote hoeveelheden gemeenschapsgeld zijn bijvoorbeeld gestoken in het redden van private banken zoals ABN-AMRO, FORTIS en ING.

De kapitalistische crisis is niet het gevolg van slechte producten of een verkeerde planning. De kapitalistische economie is er een van een fundamentele tegenstelling. De opbrengst van de vrije markt economie is in handen van een kleine minderheid die elkaar onderling beconcurreert op basis van een zo hoog mogelijke de winst. De economie is ongepland, anarchistisch en dus gevoelig voor een crisis.

Socialisten moeten zich bewust zijn van de onderliggende dynamiek die een belangrijke rol speelt bij de aanstaande top in Singapore tussen Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un en de Amerikaanse president Donald Trump.

Belangrijke delen van de heersende klasse in de VS volgen de Trump-Kim-ontmoeting met argusogen. Zij willen dat de ontmoeting mislukt.

De oppositie komt uit verschillende sectoren van de regering Trump en uit de hoek van de New York Times, Washington Post, Fox, CNN en andere 'liberale' kapitalistische media. Na de ontmoeting in het Witte Huis van president Trump met de Noord-Koreaans gezant Kim Yong-chol deed minister van Defensie James Mattis in de media zijn uiterste best om de positieve uitspraken van Trump over de ontmoeting te matigen.

dda195da-d8ec-40d9-a6ff-02e1f0da9376jpg
Kim Yong-chol

Trump had na de ontmoeting verklaard dat hij de term "maximale druk" op Noord-Korea wilde vermijden en zei dat denuclearisatie van Noord-Korea een lang proces zou zijn.

In een poging om de onderhandelingsopties van Trump vóór de Top van Singapore te beperken, ging Mattis onmiddellijk naar de media om te verklaren: "We zullen doorgaan met het implementeren van alle resoluties van de VN Veiligheidsraad over Noord-Korea. Noord-Korea zal alleen hulp ontvangen wanneer het aantoonbare en onomkeerbare stappen naar denuclearisatie laat zien ... " Mattis weet dat als Trump zich aan deze opstelling houdt, de kansen op een oplossing van het conflict nihil zijn.

download 1jpg
James Mattis

Ook de New York Times meldde op dezelfde dag dat Mattis zijn uitspraken deed in een nieuwsanalyse: "Trump verwijst naar een Korea-plan dat de mislukkingen van het verleden echoot" Daarna kregen de lezers een overzicht waarom eerdere onderhandelingen tussen de VS en Noord-Korea mislukten.

Noord-Korea heeft in de afgelopen periode volkomen duidelijk gemaakt dat een voorafgaande voorwaarde voor elke versie van denuclearisering een einde maakt aan het Amerikaanse beleid van vijandigheid. Noord-Korea eist een stapsgewijze, gesynchroniseerde en wederzijdse aanpak. Noord-Korea heeft voorafgaand aan de top in Singapore al vier unilaterale concessies gedaan. De Noord-Koreanen hebben een moratorium op verdere kernwapenproeven afgekondigd; een moratorium op ICBM-rakettests; de vrijlating van drie Amerikaanse staatsburgers die in hechtenis zaten en hebben een testlocatie voor kernwapens vernietigd voor het oog van de internationale media.

Mattis en de NY Times weten heel goed dat wanneer Trump een benadering kiest in de vorm van eenzijdige onderhandelingen, Noord-Korea de top zal verlaten.

Noord-Korea dringt erop aan behandeld te worden als een gelijke in onderhandelingen. Het wil een vredesverdrag dat uiteindelijk de Koreaanse oorlog beëindigt, een normalisering van de betrekkingen met de Verenigde Staten en de opheffing van de economische sancties. Bovendien is het land bereid om concessies te doen. Noord Korea zal echter zich niet akkoord gaan met unilaterale Amerikaanse eisen.

Mattis spreekt namens het grote Pentagon-establishment van generaals en admiraals en het grootste deel van de heersende klasse in de VS, of dat nu Democraten of Republikeinen zijn. Hij eist dat de top van Singapore zich uitsluitend richt op Noord-Korea dat moet instemmen met de
'uitgebreide, verifieerbare, onomkeerbare denuclearisation' van zijn eigen militaire vermogen.

Dit zijn de politieke uitgangspunten van de neoconservatieven, waaronder John Bolton, Mike Pence en het Pentagon. Deze benadering is gekozen om een substantiële overeenkomst met de Noord-Korea te saboteren en om te voorkomen dat de onderhandelingen zullen leiden tot normalisering van de relaties tussen beide landen. Noord-Korea is van mening dat de feitelijke denuclearisering van het Koreaanse schiereiland ook de wapens van de Verenigde Staten moet omvatten en dat VS hun nucleair beleid inzake Korea wijzigen.

De Verenigde Staten introduceerden in 1958 voor het eerst kernwapens op het Koreaanse schiereiland. Het heeft ook nucleaire  B52-bommenwerpers, evenals B-1 en B-2 nucleaire stealth-bommenwerpers in Zuid-Korea gestationeerd. Daarnaast vinden er regelmatig oefeningen plaats om de vernietiging van Noord-Korea te simuleren. Deze handelingen van de Verenigde Staten zijn volledig in strijd met het Non-proliferatieverdrag, dat een verplichting oplegt aan alle kernmachten om stapsgewijs hun kernwapens op te geven en uiteindelijk deze wapens te elimineren als de tegenprestatie voor niet-nucleaire staten die erin toestemmen om dergelijke wapens niet te verwerven.

In plaats van zijn nucleaire wapenprogramma te beëindigen, zijn de Obama-regering en nu de Trump-regering bezig het Amerikaanse nucleaire arsenaal te "moderniseren" met als doel nucleaire wapens "inzetbaar" te maken in gevechtssituaties. Het Congressional Budget Office meldde in oktober 2017 dat het plan voor de modernisering van kernwapens dat Trump heeft geërfd van de regering-Obama, de Amerikaanse belastingbetalers 1,2 biljoen dollar extra dollar aan gecorrigeerde inflatie zal kosten.

Geschat wordt dat Noord-Korea zes kernwapens bezit. Volgens de in Washington DC gevestigde Arms Control Association handhaven de Verenigde Staten een arsenaal van ongeveer 1.650 strategische kernkoppen die ingezet kunnen worden op Intercontinentale Ballistische Raketten, onderzeeër-gelanceerde ballistische raketten en strategische bommenwerpers en ongeveer 180 tactische kernwapens op bases in vijf Europese landen.


President Trump toont zich een onbetrouwbare gesprekspartner

In een reactie op het afzeggen door de Amerikaanse president Trump van de topontmoeting met de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un heeft de Noord-Koreaanse viceminister van Buitenlandse Zaken verklaart dat zijn land nog steeds bereid is tot een ontmoeting met de VS.

Het wispelturige beleid van Trump inzake Noord-Korea kreeg de afgelopen week al vorm doordat leidende figuren in de regering Trump allerlei berichten naar buiten brachten over de voorgenomen topontmoeting.

Trump-Kim_Meeting_v1jpg

Nationaal Veiligheidsadviseur John Bolton, verklaarde dat de aankomende top in Singapore tussen Trump en Kim Jung-Un een puur eenzijdige onderhandeling moest zijn waarbij de Verenigde Staten er op aan zou moeten dringen dat Noord-Korea volledig afstand zou doen van alle kernwapens voordat er een zinvolle discussie zou kunnen plaatsvinden over andere onderwerpen, waaronder de economische sancties van de VS tegen Noord-Korea. De Noord-Koreaanse regering verklaarde voorstander te zijn van een stapsgewijs onderhandelingsproces met als doel om de Koreaanse oorlog te beëindigen. Daarnaast zouden de Verenigde Staten moeten stoppen met de non-stop bedreigingen en de economische sancties.

John_Bolton_by_Gage_Skidmore_2jpg

Met name de opmerkingen van John Bolton dat de VS het "Libië-model" voor Noord-Korea voor ogen heeft, kon door de leiders van Noord-Korea alleen worden opgevat als een agressief beleid met als doel regime change.

Verder hebben de Amerikaanse regering en de Zuid-Koreaanse militairen de afgelopen periode opnieuw nieuwe oorlogsoefeningen geïnitieerd die een invasie en de luchtvernietiging van Noord-Korea simuleren.

Vreemd genoeg beschuldigden de Amerikaanse media Noord-Korea ervan 'bedreigend' te zijn toen het land volhield dat deze houding van de Amerikaanse regering onaanvaardbaar was als een opmaat voor de komende top.